Meleklerim00 hic korkulacak bisey değil kuzum bak şöyle anlatayım ben kan tahlili verirken bile elim ayağıma dolaşirdi igneye bakamadım eşimin elini sikardim korkudan. Hep derdim ki ben asla uyanıkken bilincim yerindeyken bicak altına yatmam. Doktor orda beni kesecek bende bilincim açık kesildiğini bile bile yatacam yok artık derdim. 33. Haftada kadar mükemmel bir hamilelik geçirdim ta ki bu hastalık çıkana kadar. O kadar korkuttulwr ki beni doktorlar. Hastane hastane gezdim. Ve dedim ki yeterki sağlıklı olsun herseye kabulüm dedim. Pazar günü sabah gittim.7 de damar yolu açtılar sonra öğleden sonraya kadar bekledim 3 bucuk gibi ameliyata aldılar girerken agladim yalan yok hep dua okudum dilimden dua düşmedi hic. İğneyi hissetmedim.bile hic acımadı. Igneyi yapar yapmaz bacaklarım sımsıcak oldu zaten bana bacaklarını kaldır ve yat dediler kaldıramıyorum ki dedim hemen uyuşmuş. Yatırdılar. Ben daha ne zaman başlayacaklar diyordum bi baktım anestezi uzmanı kolumu bisey yaziyir ne oldu dedim bebeğinin dogum saatini yazıyorum koluna dedi doğrumu dedim evet dedi hemen ağlamasını duydum getirip yanağıma koydular bebeğimi. Hicbi acı hissetmedim. Ne kesilirken ne dikiş atılırken zaten başında anestezi uzmanı bekliyor birsuru kişi var seni konuşturuyor soru soruyorlar iste bebegin adı ne olcak esin ne iş yaoiyo vs onlara cevap verirken ne olduğunu bile anlamadan bitiyor. Miden bulanır veya başka bisey hissedersen hemen söylüyorsun müdahale ediyorlar hic korkma. Toplasan yarım saat süren bir işlem bu. Ameliyat sonrası bol yürüyüş öneririm.