Yıllarca tekil yaşadım, kardeşim oldu ama üvey annemdendi ve doğduğunda ben 18 yaşımda yeni üniye başlamıştım 😅 ne kadar kardeşimi sevsem de üvey annem yüzünden eve uğrayamıyordum gece geç saate kadar ünide orda burda vakit geçiriyordum daha çok.. o yüzden kardeş sorumluluğunu da aşırı bilmem.. Annem de zaten 16 yaşımda vefat etmişti ama evlenene kadar bana kimse bir sorumluluk vermemiştir (some tek çocuk şımartılması problems 😋) baya zamandır tekil takılıyordum yani.. beynim hiçbir insana karşı sorumluluk alabilecek kapasitede değildi, alışmamış ki hiç nerden bilsin 🤷🏻♀️ hep ben ve arkadaşlarım vardı hayatımda 😂 evlenmek fikri de yoktu hiç ama sevgilimi seviyordum, bir de üvey annenin zorbalıkları, babamın gerçekleri görmeyişi vs derken baya yalnız hissettiğimden kabul ettim evlenmeyi.. ama yani içten içe de ben hiçbir şey beceremem filan diyorum hep evliliğe dair ama akışa bıraktım.. evlendik, metropol bir şehirden 13 saatlik uzaktaki küçük bir şehre geldim.. sonra birkaç hafta geçti, ev sorumluluklarına yemeğe vs alıştık ama arkadaş yok, yabancı bir şehir.. ve çok farklı bir kültürde insanlar.. eşinle desen neyi nereye kadar paylaşabilirsin.. ki ben hep arkadaşlarımla gece gündüz görüşen, her gün farklı bir aktivite yapan bir insanım.. hadi burada bir arkadaş buldum diyelim gezecek yer de yapacak çok bir şey de yok.. hadi gezecek yer buldun öyle kafana göre istediğin zaman istediğin yere de gidemezsin.. evli olduğumu o zaman anlamıştım ben de 😂😂😅😅 bu arada insan her şeye alışır sözünü de böylece anlamış olduk efenim 😌😌