Orkide_20 2016 yılında mezun oldum, eşimle henüz yeni tanışmamızın etkisi, üniversiteyi tek seferde iyi bir sıralamayla kazanmanın verdiği gereksiz özgüven, dersler-ödevler-sınavlar-staj vs derken ilk sene olmadı. Kimse de atanamadı bizim sınıftan zaten.
2017 yılında anne-babam ayrıldı, işler sarpa sardı, çalışamadım, olmadı.
2018 yılında özel sektörde çalıştığımdan sınava yine çalışamadım, öylesine girdim, tabi ki olmadı. (o sene evlendim)
2019 yılında öabt puanımı düşürdüğü için kıl payı atamayı kaçırdım. Kafayı yemek üzereydim.
2020 yılında gereken özeni göstermedim, zaten kendime inancım da kalmamıştı.
2021 yılında polislik deneyeceğim için hazırlanmadım, polislikte de kursta parkurda çok iyiydim, ilk elemelerde boydan yarım cm den elendim, e zaten olmadı.
2022 yılında bomba gibi hazırlanmaya başladım, aşırı disiplinliydim, mart başı gibi migrenim çıktı, 15 gün ölmekten beterdi, sonra covid oldum, o sırada hamileymişim, aşırı zor atlattım, o geçince de hamileliğim çok zor geçti zaten, hala da mide bulantım vs devam eder, e bu sene de yalan oldu.
Şimdi geçmişe dönüp bakıyorum da… Hem kendime kızıyorum hem kendime acıyorum… Çocukla aşırı zor olacak bence ama, Allah nasip ederse artık 2023 için elimden geleni fazlasıyla yapacağım diyorum. Çünkü artık işler değişti, örnek olmam gereken bir kızım var(olacak) inşallah. Hayatıma üzerime ölü toprağı serpilmiş gibi devam edersem ona da faydam dokunamaz sanırım.
Uzun lafın kısası yalnız değilsin.
(Bu arada ben de kpssden dolayı bebeği ertelemiştim)