Günlerdir kendi kendime yetmeye çalışıyorum bazen umut doluyum geçecek her şey diyorum bazen dibe çöküp derin bir umutsuzluğa kapılıyorum. Kendimi motive etmeye çalışıyorum ama bazen çok dibe girip aksini düşünüyorum. Hamile kalınca oh be demiştim herkesin en büyük sorunu bebekken ben tamam demiştim demek ki çocuğum oluyor. Nerden bilebilirdim asıl zor olanın sağlıklı bir çocuk getirebilmek olduğunu dünyaya. 12 haftalık diye gittiğimiz belki cinsiyeti öğreniriz diye düşündüğümüz bebeğimizin kalbinin durduğunu öğrendik daha önce hiç bilmediğim başıma gelmemiş bir şeydi aklımın ucundan geçmezdi. İlk defa öğreneceğim yeni bi dünya başlamıştı benim için artık: düşük. Hem de kanamam falan da olmamıştı daha büyük şok yaşamıştım. Günlerce ağladım araştırma yaptım bir sürü şey öğrendim. Kalbımı ferah ınancımı diri tutmaya çalıştım. Düşükten sonra hemen yine hamile kalmak istedim çünkü kaybettiğim bir şey vardı ve ben onu yerine geri koymak istiyordum. Çok şükür yine hamile kaldım bu kez ilki gibi değildim çok korkuyordum yine olursa diye ama umut da hep vardı. Her haftada hatta bazen haftada iki kere ultrasona gidiyordum çünkü korkuyordum hep kalbinin attığını bilmek istiyordum. Kendi kendime diyordum ki allahım ben ilkini geçtim o sınavı verdim hiç isyan etmedim şükrettim şimdi ikinciyi sağlıkla kucağıma almayı hakettim diyordum, içten içe beklentim algım bu yöndeydi. Yine aynı haftaya geldiğimiz gün bir ultrason kontrolünde aynı cümleleri duydum. Tek söylediğim yine mi diye sormak oldu doktora. İçimizde hep bir korku vardı ama ümidimiz daha güçlüydü beklemiyorduk açıkçası. Bu kez süreci bildiğimden daha hızlı toparlandım hemen eve gidip kürtaj için hazırlandım. Artık tek düşündüğüm şey nedendi, neden böyle oluyordu sorun neydi? Hiç mi sağlıklı bir bebek doğuramıcaktım, hiç mi 12 den sonrasını göremicektim, çok merak ediyorum nasıl bir şey ultrasonda bir bebek silüeti görmek…. Beklemem gereken bir süre vardı oysa ben beklemek istemiyordum tüm testleri yapmak için. Tek isteğim nedenini öğrenmekti. Tek bildiğim de bir nedeni olduğu tüm bunların artık tesadüf olmadığı… hiçbir belirti vermeden aynı haftalarda iki düşük… bazen hala durup tüm bu şeyleri ben mi yaşadım diyorum. Şimdi bi an önce zaman geçsin nedenler bulunsun istiyorum. Bebek mi? Artık hiç cesaretim yok. Ama umudum sonsuz, bazen tüm inancımı kaybetsem de umut hep var. Çünkü çok inanıyorum hissediyorum çok uzak da değil yakın gelecekte benim için de her şey yoluna girecek. Dualarımda hepinize yer veriyorum, rabbim hepimizin ruhuna şifa versin inancımız hep diri kalsın. Şükrümüz ve sebebimiz hiç bitmesin inşallah…