Nerden başlayacağımı bilmiyorum. Doğumum normal yollarla başlamayacak diye korkan 1 Mayıs gecesi eşim hadi artk gel oğlum derken nişanımın gelmesiyle sürecimiz başladı. O gece nişanı çok önemsemedim. Çünkü nişan gelse de doğumun ne zamana olacağı net belli değildi belki sabah belki 3 gün sonra olabilirdi. Bende uykusuz ve yorgun bir şekilde yattım. Sabah 5 de lavabo için uyandığımda tekrar nişanım geldi. Yine çok önemsemedim fakat bu kez lavabodan çıktıktan sonra suyum geldi eşime söyledim ve bi anda onun paniği ile herşeyi toplayıp acile gittik. Bu arada ben hamileliğim boyunca şehir hastanesine gidiyordum ve doğumum da orada gerçekleşti. Acil de hemen açıklığıma baktılar 3 cm di ve yatış verildi. Maalesef hemşire beni muayene esnasında olumsuz etkiledi özele gitmeyi düşündüm ama bir yandan normal doğurma isteğim vardı özelde genellikle sezeryan yaptıklarını duyduğum için ve fiyatlardan dolayı dedim ki dişini sık bu doğum bugün öyle yada böyle gerçekleşecek. Ve şehir hastanesinde kaldım. Maalesef doğum sürecinde beni en çok olumsuz etkileyen şey sancı çekerken yalnız kalmam oldu çünkü eşimi yanıma almadılar odada yalnız ne yapacağını bilmez bir halde sancı çekmeye başladım. Saat başı nst ye bağlayıp bakıyorlardı. Yarım saat kırk beş dakka da hareket etme fırsatı buluyordum. Öğleye doğru açıklığım 5 cm olmuştu hala daha çok yolum vardı.Sancılarım sık geliyordu fakat azdı istenilen düzeye gelmedi ve her nst ye bağladıklarında uyuyakalıyordum yani sancılarım rahatsız etmiyordu. O gün şansıma 9 ay boyunca muayene olduğum doktorum nöbetçiydi ve öğleden sonra sık sık açıklığım kontrol ediliyordu en son 8 cm açıklıkla hala istenilen düzeyde sancım yoktu ve doktorum suni takılmasını istedi bu kez gerçekten sancıları hissedebiliyordum. Artk açıklığım tam dı ve ıkınmam gerekiyordu. Ama ben o kadar yorgun ve uykusuzdum ki sancıyla birlikte nasıl ıkınmam gerektiğini anlayamıyordum en son yorgunluktan beni sezeyana alın yapamayacağım diyordum dr m bir sıkıntı olmadığı sürece birlikte doğuracağız çok az kaldı diyerek beni motive etmeye çalışıyordu kaç kez ıkındım bilmiyorum belki 5 belki 10 ama en sonunda oğluşuma kavuştum böyle bi rahatlık yok gerçekten hemen oğluşumu aldılar giydirmek için benim yarım saatlik daha işim kalmıştı çünkü içerde hafif kanama vardı sanırım iç dikişlerim biraz fazla oldu sanırım dış dikişlerim daha azdı ama hiç sormadım kaç tane diye daha sonra oğlumla oda da baş başa kaldık 2 saat daha yalnızdık maalesef en sonunda odaya aldılar 3 gün hastanede kaldık çünkü Doğumdan sonra vajina kısmında ödem oluştu onu gözetmek istediler perşembe öğleye doğru da çıkışımız yapıldı.
Doğum yapacak anneler sakın korkmayın ben iğneden korkan canı tatlı biriydim hatta kontrollerde artk çocuk bölümüne gidiyorduk kan aldırmaya. Ama doğum da öyle bi güç geliyordu ki yapacağınıza inanın sadece çünkü yapamasam ben yapamazdım ve yalnızdım gergindim bundan dolayı eşimi göremiyordum destek alamıyordum ama sürekli kendime buraya kadar getirdiysen yaparsın diyerek telli veriyordum sonunda başardığım için çok mutlu oldum. Şu an 9 günlük oğlumla evdeyiz. Evet biraz dikişlerim de sızı var o da benden kaynaklandı. Bunun haricinde herşey çok güzel. Ve size son olarak şunu söylemek istiyorum dışarıda ki tüm olumsuzluklara kulağınızı tıkayın anın tadını çıkarın siz ne kadar mutluysanız bebeğiniz de o kadar huzurlu oluyor çünkü 😍🥰