Dün hastaneye sabah 6.30’da yatış yaptık. Gebelik kolestazım olduğu için aslında daha erken alacaklardı. Fakat ilaç işe yaradı safra asitleri düzeldi biz de sancımı bekleyelim dedik doktorumla. 39. haftaya gelince sancımın gelmeyeceğini anladık. 39+2’de 1 cm açılmam varken suni sancıyla doğum başlatmaya karar verdik. Neyse 8 gibi sancı vermeye başlandı, öğlen 2 gibi 4 cm açılmaya vardık. 5 cm’e gelince doktorum suyu patlattı. Ordan itibaren sancılar yüzünden kendimi kaybettim. Baya şiddetliydi benim için. Acı eşiğim çok düşüktür, belki ondan.
9 cm’e varınca doğumhaneye geçtik. Ikınma hissi zaten kendiliğinden geliyor. Ikınma kısmında zorlanmadım, güzel ıkındığımı söylediler. Ancak bebeğin başı olması gerektiği yönden çıkmıyordu, dolayısıyla kanaldam geçmiyordu. Çok uzun süre ıkındım, çok yorulmuştum. Beni kurtarın diye yalvardığımı hatırlıyorum en son. Doktorum olmayacağını anladı ve 10 cm açılmayla sezeryan kararı aldık. Asıl bu kısımda beklerken ıkınmaları tutmaya çalışmak çok çok daha zordu. Belden uyuşturdukları andan sonra sezeryanda sıkıntım olmadı. Sonrasında da ağrım sızım çok olmadı. Keşke en baştan sezeryan olsaydım dedim.
Bu kısım en güzel tarafıydı. Bebeğim geldi, kokladım, öptüm, emzirdim. Güzel de emdi. Sütüm de vardı. Sabaha kadar ara ara yürüdüm. En son yanımda refakatçi görümcem vardı. Seslendim duymadı, bebek ağlıyordu kalktım dedim emzireyim. Zorlandım biraz kuzumu kucağıma alırken. Ve koyarken… koyduktan sonra başım dönmeye başladı bir anda. Gözlerim karardı, kulaklarım çınlamaya başladı. Yatağa zor attım kendimi, görümceme baya bağırdım kalktı. Uykusu ağırdır biraz. Hemşire geldi. Büyük tansiyon 6 dediğini hatırlıyorum o sırada. Eşim de geldi tam o esnada. Nefesim kesilmeye başladı. Ben ölüyorum dedim eşime, kelimei şahadet getirdim. Doktorum geldi hemen karnıma baktılar, kanama yok gözüküyor ama bu durumda açıp bakmamız gerek dedi. Tekrar alel acele ameliyata götürdüler. O sırada pek bilincim yerinde değildi. Ameliyathanede kusmaya başladım, gözlerim görmedi, kulaklarım duymadı. Uyuttular beni, gözümğ açtığımda odaya götürülüyordum. Gerçekten iç kanama geçirmişim. Ultrasonda gözükmemiş. Rahmin arka duvarında oluşmuş çünkü. 6 ünite kan, sayısız serum aldım. Daha bu saatte yeni yeni toparlandım.
Gerçekten geçirdiğim en zor şeylerdi. Rabbim beni kızıma bağışladı. Aklımdaki tek şey bebeğimin annesiz kalacak olmasıydı. Hala risk devam ediyor. Hastanede yatıyorum. Tekrar kanama olma riskine karşı. Lütfen bana dua edin şu mübarek günlerde… Rabbim kızımdan ayırmasın 😔😔