Kendimi gördüm tekrar yaşadım her şey mi aynı olur ilk saçı var mı diye sormam, siyah saçları olsun diye dua etmem nst den gelmeyen o ses eşimin elimi karnıma koyup yarın doktora gidiyoruz demesi ve benim gülüp saçmamala evham yapıyorsun demem.. Karnımda ki o boşluk o yalnızlık hissi.. Herkesin gömmeye gidip senin hastanede öylece bekleyişin. 8 saat suni sancı acılar içinde kıvranırken ilgisiz doktorlar ve hemşireler.. Hepsi hayal gibi ama gerçek. İnsan hiç geçmez diyor ama buda geçiyor.. Acıyla yaşamaya aşılıyor.. Hemen bebek istedim ben hamile de kaldım oda kürtaj.. İnan bir gram üzülmedim kızımdan sonra.. Ne hareketini hissetmiştim çünkü nede hayalini kurmuştum. Bunu ancak yaşayan anlayabilir herhalde. Yapmamız gereken tek şey sadece sabretmek Allah sana da o sabrı verecek merak etme her şey gibi bu da geçecek. Doğum dan sonra hep başkalarının yaşadığı büyük acılarla teselli oldum en azından bana iyi geldi onlar bunu kaldırdıysa bende yaparım dedim. İsyan etmedim dmeek ki Allah benden daha çok sevdi kızımı dedim..