Aynı durumdan muzdaribim. LAkin ben normalden de korkuyorum sezeryandan da daha çok korkuyorum. Spinal anesteziden de aşırı korkuyorum. Belimden iğne olma düşüncesi nabzımı yükseltiyor. Genel anestezi olayım eğer normal doğum olmassa diyorum sonrası zor oluyormuş. Narkozu vucüttan atarkan ishal,kusma oluyormus. Zaten sezeryanlısın öyle bir durumda çok zorlanırım. Londrada yaşıyorum. Doğumumda eşim dışında kimsem yok. Normal doğum gözüküyor. Gönlümde normalden yana.ne kadar korkarsam korkayım. Benim için en iyisi hep normal olacak. Doğumhane ortamı,ameliyat,hastane ortamı panik atağımı sürekli tetikliyor. Tansiyonum düşüp yığılıp kalıyorum. Nefes zor alıyorum. Midem bulanıyor. Kalp atışımı duymayan kalmıyor. Bu yüzden uçakla uçuşuma izin vermiyordu doktor. Tek şart koştu kalp doktoruna git dedi. Ama hamilelik döneminde bitmiş olan panik atağım bebeğime bir şey olacak korkusuyla tekrarladı. Nabzım o yüzden yüksek çıkıyordu. Şimdide nasıl doğurucam diye kaygı bozukluğu yaşıyorum. Oysa ki şuan normal doğum gözüküyor. 33+5 günlüğüz. Bebeğin kafası 28. Haftadan beri aşağıda. Tek dileğim inşAllah doğumu olacak herkes en kolay şekilde ağrısız,acısızı atlatır. İlk cocuğum kordon bağlatmayı düşünüyorum . Aşırı stresli ve kaygılı biriyim. Bu durumları,korkuyu bir daha yaşamak istemiyorum. Hayatımda korku bilmezken annelik korkuyla kankiymiş. Annemi şimdi anlıyorum.