serenea
Evet eylül annesiydim, 22 eylül bal kızımın normal doğum tarihi olacaktı ama olmadı 😇 sorunlu bir hamilelik dönemi geçirmedim genel olarak sadece 20 li haftalarımda ödemlerimin başlamasıyla doktorum hep “senden korkuyorum” diyordu çünkü tansiyonlarımın da yüksek gitmesi gebelik zehirlenmesinden şüphelendiriyordu hepimizi. Her kontrolde tahliller yapılırken sonuçların temiz olmasıyla rahatlayarak 35. Haftamıza kadar geldik ☺️ Bayramdan önceki kontrolümüzde, hamileliğimin başından beri kullandığım kan sulandırıcıların ve yüksek olan tansiyonumun etkisiyle 8 Eylüle sezaryen günümüzü kararlaştırdık. Bu şekilde bayramı geçirdik tabi hergün o gün nasıl olacak diye düşünerek ☺️ 29 Ağustos günü kontrole gittik eşimle güle oynaya, ama doktorumuz pek mutlu değildi, kızımın suyu çok azalmıştı ve tansiyon ilacım yeteri kadar düşürmüyordu tansiyonumu, eşim doktora şaka yaptı hocam bugün alalım yaa diye ve doktorumuz da aynı şeyi düşünüyormuş tam olarak 😂 bir anda ne olduğunu bile anlamadan kendimi hastanede yatacağım odayı seçerken buldum ☺️ Hemen ailelerimize haber verdik benimkiler şehirdışından hemen yola çıktılar, bizde evimize gittik çantalarımızı hediyeliklerimizi aldık son eksiklerimizi kontrol ettik bu arada hastanedeki odamız süslendi hepsi o kadar hızlı oldu ki... veee herkes herşey hazır olduğunda gelip beni ameliyathaneye götürdüler. İçeride bekleme odasına alındım, soğuk ama değişik bir ortam her ameliyathaneden başka bir müzik sesi geliyor ☺️ Biraz bekledikten sonra gelip aldılar ve ameliyat sedyesine oturdum, aslında korkacak bişey yokmuş ki ben çok korkuyordum, anestezi doktorum eşyalarını hazırlarken benimle konustu iğne şu kadar acıyacak kendini sıkma falan falan tabi ben duymuyorum panikten 😂 bir hemşire omuzlarımı tuttu ve spinalimi yaptılar, (kızlar inanın acımıyor benim en korktuğum şeydi bu iğne ama küçücük bir acı ve baskı hissi var sadece), ayaklarımda bi karıncalanma hissiyle sedyeye yatırıldım. Buradan sonrası uyuşma, sondanın takılması ( ki bunuda hissetmiyorsunuz uyuşma başladığı için), doktorumun gelip başlıyoruz demesi, birkaç sedye hareketi, minik dokunmalar veeee perdenin üstünden kızımı görmem 😍 inanın o an tüm korkum paniğim herşeyim geçti gitti ve mucizeyi yaşadım ❤️ Kızımı hemen götürdüler çünkü 36. haftamızdaydık ve sabahki ultrasonumuzda kilosu 2550 gram civarındaydı, kontrolleri yapılmış giydirmişler ve tekrar bana gösterdiler o arada dikişlerim atılıyordu, sağlıkla doğmuş minik kızım ve kuvöze gerek olmadığını öğrendik, o dakikadan sonrası önemsizdi benim için o mutluluk yetti 🙏🏼 Sıkıcı bir 20 dakika sonrası benide çıkarıp odama götürdüler, kızımı önceden eşime vermişler oda tutamayıp ablama vermiş 😂 eşim ve annem ameliyathane kapısında karşıladılar beni, odamıza gittik kızım da orada karşıladı 😍 o kadar değişik bir duygu ki inşallah yaşamayan ve isteyen herkes de yaşar 🙏🏼 Kızımız 36+4 haftada, 2930 gram, 48 cm olarak biraz ultrason yanılmasıyla sağlıklı şekilde hayatımıza katıldı ❤️
Sonrasına gelirsek, ameliyattan 6 saat sonra ilk yürüyüşümüzü yaptık elbette kolay değil ama inanın zor da değil dikiş yeriniz biraz ağrıyor tabi ama dayanabilirsiniz benim acı eşiğim çok düşüktür ona rağmen ben dayandıysam herkes dayanır inanın... sonra gece 2 kez daha yürüdük ve yürüdükçe açıldım, zaten ağrınız oldugunda iğne yaparak hafifletiyorlar... ertesi gün de akşam taburcu olduk, şimdi evimizdeyiz, sütümüz gelmedi henüz birde o gelirse daha mutlu olacağız ☺️
Sezaryenden korkmayın arkadaşlar, ben yaptıysam herkes yapar... sormak istediklerinizi cevaplayabilirim ☺️ hepinize hayırlı doğumlar inşallah meleklerinize sağsalim kavuşursunuz 😍🙏🏼