linsmea
Ben bir dönem hamile kaldığım için kendimi çok bencil acımasız hissetmiştim. Dünya çok kötü bir yer hangi kafa ile masum bebeği bu dünyaya çağırdım diye. Kendime çok ofkeliydim ve bebek için çok üzülüyordum. Bir de eşime çok kızıyordum beni bebek yapmaya ikna etti diye. Ağlayıp duruyordum. bir sürü ihtimal siralaniyordu kafamda; ya iyi bakamazsam ya bana birşey olursa annesiz büyürse, ya şu olursa ya bu olursa diye… iyi bir anne olmak için herşeyi yaparım ama ya olamazsam ya yeterli olmazsam diye düşünüp duruyordum. Bir süre sonra geçti; elbette iyi bir anne olmak hala en önemli amacım ama artık keyfini yaşıyorum gebeliğin ☺️ her an içimde güvende olması, sabah onunla uyanıp gece onunla uyumak çok güzel. Onun için hazırlık yapmak, kitaplar okumak, birşeyler örmek, eşyalar almak, doğduğunu sağlıklı mutlu olduğunu hayal etmek çok güzel. İki ay sonra inşallah aramızda olacak; onu göreceğim, koklayacagim, seveceğim, öpeceğim… Ohhhhh çiçeğim benim 😍
İnşallah sizde de geçecek. Büyük bir sorumluluk aldık bir canlıyı bu dünyaya davet ettik. Bununla ilgili stres olmamız çok doğal. Babalar da benzer bir kriz yaşıyor; iyi bir eş olabilecek miyim, iyi bir baba olabilecek miyim, yetebilecek miyim onlara bakabilecek miyim diye. Sonra kabulleniyorsunuz. Ve yapabileceğinizin en iyisine odaklanmak bir seçenek oluyor ☺️💪