O zaman buraya bir umut bırakmaya geldim🙋🏻♀️ 19. Haftada açılma ve kisalmayla serklaj atıldı , 10 hafta hiç kalkmadan yattım. 29+3de dünya güzeli iki meleğin annesi oldum . Ama hepimizin ortak kaderi olan kucagima bile alamadım. 2gun sonra taburcu oldum ama ev boş beşik boş karnım boş daha öpüp koklayamadigim kızlarım küçücük bedenleriyle yoğun bakimdalardi. Her gün hastaneden arayıp bilgi verecekleri saati bekledim. Biraz geç arasalar türlü senaryolar döndü kafamda. Kendi canını yavrunu sadece haftada 1 görmeye izin vardi. Ne bir fotoğraf ne bir video öyle geçti günler. Ağlaya ağlaya süt sağıp getirdim , hastaneden her çıkışın gözyaşı doluydu. Ve bir gün bilgi için aradılar bilgi verildi ve hazırlan hastaneye gel burda kalacaksın dediler. Ama bir bebeğimle … 1 hafta üst katta bebeğimle yatarken sut sağıp alt kattaki bebegime goturiyordum. Günde 5 kere kapısına kadar gidip göremeden çıkıyordum , ölüm gibiydi. 1 hafta geçti derken taburcu olacağız ama içim buruk diğerini hastanede bırakıp eve gidemem diye uzulurken bilgi için aradılar yine ve çıkma 1 hafta daha kal diğerini de verelim dediler ve üçümüz birlikte kalmaya başladık. İlk bebeğim 33 gün diğeri 40 gün yoğun bakımda kaldı. İlk bebeğimle 11 gündür ikisyle birlikte de 4 gündür birlikte anne Bebek uyum odasında kalıyoruz. Ve çok şükür artk bugün evimize hep birlikte gidiyoruz. O kadar güzel mücadele ettiler ki… Ben pes ettim onlar etmedi. Allah’ım bir an önce hepimizi kavuştursun …. Dua sabır ve sonu gerçekten büyük bir şükür 🤲🏻