Butterfly__ benim de öyleydi ve eşim de yanımda değildi. Hiç bilmediğim avuç kadar bir şehre tanıdığım herkesi bırakıp geldim. Maddi olarak çok zordaydık, hamilelik sürprizdi sevemicem sandım, istemicem diye de kendimi çok kötü hissettim. Anksiyete ile beraber hayatım da, evliliğim de çok kötüydü yalnızlıktan ölcem zannediyordum şöyle kendimi aşağı atıveresim geliyordu. Krizler geçirdim, duvarlar yumrukladım, üzüldüm sonra üzüldüğüm için kendimi bebeğime karşı suçlu hissedip daha da çok üzüldüm. Uzatmiyim anormal zor bir ilk 4 aydı ama geçti, geçiyor. Hala bilmediğim avuç içi kadar şehirdeyim, hala bir komşu, bir arkadaş edinemedim, hala yalnızım eşim şuan bile evde değil toplantıda. Ama ben eskisi gibi değilim, iyiyim. Geçiyor yani merak etmeyin. Yaşarken insan hiç geçmeyecek zannediyor, geçecek diyene de inanmıyor ya benimki geçmezse diye düşünüyor mutlaka evet ama geçiyor