Daha evleneli 3 ay olmuştu. Eşimin bekarken yaşadığı 1+1 evine yerleştik, ben istedim öyle olmasını. 1 sene belki 2 sene çocuk düşünmüyordum. Kendimi geçtim hayatım düzenim bile bir çocuğa hazır değildi ve korunuyorduk. Sadece 1 gece dikkatsiz davrandık. Daha test yapmadan geciktiğimi anlayınca oturup ağladım çocuk istemiyorum diye. Hala hazır hissetmiyorum. Ama 10+3 olduk bile. O kadar garip bir duygu ki. İstemiyor muyum yoksa korkuyor muyum anlayamıyorum. 6. Haftamda aşırı ağrım oldu 1 hafta boyunca düşüyor galiba dedim ve sanırım içten içe istedim de. Ama 7.haftamda kanamam geldi ve çok korktum. Benim yüzümden oldu dedim. Asla hurafelere inanmayan ben çocuğum anladı onu istemediğimi düştü dedim, korktum ağladım. Hala kafam karışık ama doktorum randevuyu 1 hafta erteledi diye yarın kalp atışını tekrar duymak için başka doktordan randevu aldım.Sanırım onun kalp atışlarını duymak beni rahatlatıyor. Seni çok iyi anlıyorum. Hazırlıksız yakalanmak çok kafa karıştırıcı ne hissedeceğini bilemiyorsun. Umarım iyi birer anne oluruz. Umarım sağlıklı ve mutlu çocuklar yetiştirebiliriz.