ipekveatlas ikili tarama testimde yuksek risk cikti ve amniyosentez onerildi. Yaptirdim ama bin turlu korkuyla. O sonuclarda cikana kadar dunyam basima yikildi. Resmen kahrolduk esimle. Onuda uzmemek icin wc gidiyorum dedim, biraz hava alayim dedim hastanede tenha koselerde bagira cagira agladim. Bir temizlikci abla beni teselli etti. Sonra wc de yalnizim sandim orda aglamaya basladim. Meger sesimi biri suymus. Cikinca o kadin yanima geldi bana iyimisiniz diye sordu. Amniyosentez sonucumda triple x sendromu teshisi konuldu. Binde 1 bi ihtimal. Genetige yonlendirildik. Karsimiza cok kotu senaryolar cikti. Korktuk. Aldirmaya karar verdik. Kiz cocugu cunku ve insanlar cok kotu. Ogretmenim. Calisiyorum bunlari yasarken. Bir suru cocugum var yani benim. Herbirine tek tek bakiyorum. İcimden diyorum ki, herkesin cocuklari saglikki burdalar, nedne benim bebegim boyle. Kelimeler bogazimda dugum dugum. Sesim zor cikiyo, dersi zor anlatiyorum. Tenefuslerde wc gidip, karnima sarilip agliyorum. Aldirmak istemiyorum diye. Sonra biraz daha arastirinca anladik aldirmayi gerektirecek kadar kotu sonuclari yok. Sendromun ozelliklerinin gorulmeme ihtimalide var. Simdi 32 haftalik hamileyim. Cok şükür ki, vazgecmisiz aldirmaktan. Cunku o gunleri dusundukce hala kahroluyorum. Bunlari yazarkende gozlerimden yaslar süzülüyor. Aldirmis olsaydik ben o vicdan azabiyla yasayamazdim. Her dakika dilimdeki tek dua, Rabbim saglik ver. Ana baba olmak cok zor biseymis. Rabbim hepimizin evlatlarina saglik sihhat versin. Bizleri evlatlarimizla sinamasin. Ben inaniyorum , sizin bebeginizde saglikla dogacak. Huzurlu mutlu bi hamilelik gecirememis olsakta, Rabbim meleklerimiz dogduktan sonra bize guzel gunler gösterecek. Siz de inanin.