Kızlar benim iki sorunum var ya off uykularım kaçıyo.
Birincisi benim 3 yaşında oğlum var şu an ikinciye hamileyim. Kaç hafta olduğumdan emşn değilim. Çünkü son adet tarihim belli değil, hayatımda hiçbir şey da belli olmadı çünkü hiç düzenli adet olmadım. Doktor ultrasonda kaç hafta diyorsa ona göre tamm diyorum. Bugünde 36 haftalıksın dedi. Yalnız kafa çevresine bakınca 37+3,göbek çevresine göre bakınca 36,bacak boyuna göre bakınca 35 hafta çıkıyorum. Neyse 36 haftalık gebeyim bu tarih net diyelim ki. Dr bana diyoki sana aralığın ilk haftası sezeryan yapalım. (sezeryan istiyorum çünkü yaşım 40) bende diyorum ki hayır 38 hafta olur olmaz hemen sezeryan yapın nolur diyorum. Çünkü eşim iki saatlik uzaklıkta çalışıyor. Yaşadığım yerde kimsem yok, doğum başlasa küçük oğlumu bırakacak yerim bile yok. Doktor da diyorki hayır gebeliğin yavaş yavaş sonlanmasını bekleyelim daha sağlıklı bir bebek olur. Gaz şikayeti olmaz, daha sakin olur, rahat edersin falan filan. Ama ısrar edersem de 38 inci haftaya girince alır. İçimde vesvese. Ya eşim işteyken sancılarım başlarsa beni kim dra götürcek, oğlumu nereye bırakıcam diye. Ne yapmalıyım. Doktora ısrarla 38 inci haftada sezeryanla alması için ısrar mı etmeliyim. Yoksa kendimi Allaha ve doktora emanet edip 40hafta olana kadar beklemeli miyim. Lütfen yargılamadan, kötü söz etmeden akıl verin.
İkinci sorunumda şimdi bir kız bebek bekliyorum. Eşim pek istemedi ben istedim gebe kaldım. Yakınlarım aldır yaşın geçiyo dediler. Hayır, doğurcam ben dedim. Başlarda çok kararlı ve istekliydim ama gebe olduğumu kim gördüyse.. parklarda tanımadığım annelerde dahil. Neden yaptın, keşke yapmasaydın, nasıl cesaret ettin, bravo sana, iyi cesaret, iki çocuğa nasıl bakcaksın,yaşında var falan filan. Daha neler neler. Hep böyle tepkiler aldım. Bebeğin gelmesine olan isteğim ve arzum zamanla bu tepkiler yüzünden kararsızlığa dönüştü. Acaba gebe kalmakla hata mı ettim, iki çocuğa nasıl bakıcam. Zaten durumumuz yok, yardımcı falanda tutamam. Şeklinde hafif pişmanlıklar içimden geçmeye başladı. Hep karnıöda uyuyan minnoşumdan özür diledim, bunlar senin değil benim duygularım dedim. Ama işte çocuğuma karşı bir uzaklık oluştu. Yani çoğu zaman gebe olduğumu bile unutuyorum. Onunla sevgi dolu konuşmalar yapamıyorum, heyecanım zaten hiç kalmadı. Ne bilim doğumca sevebilecek miyim, gibi saçma sorular aklıma geliyor. Annem babam bile yok ki bana akıl versin, başımı okşasın. Üzülme geçer bunlarda desin. Arkadaşım yok, gurbetteyim. Komşuluk desen zaten yok. Eşim konuşan bir adam değil. Kardeşlerim uzakta. Karnımdaki çocuğa uzak bir haldeyim. Güzel bir elbise giyinipte gebelik fotoğrafım bile yok doğru düzgün. Fırsatta olmadı gerçi çekilmek için. Yani bunlar hep takılıyo kafama. İlk yavrumda çok heyecanlıydık, hayatımıza güneş gibi doğmuştu oğlum. Ama şimdiki gebeliğim o kadar sıradan geçiyor ki sanki istemeden doğuruyorum. Dugularım kafam karma karışık oldu. Doğum aniden başlarsa endişesi de bi yandan zaten. Hiç bu gebeliğimin keyfini çıkaramadım. Bu karnımdaki bebeğe uzaklık hallerim doğumdan sonra geçer mi?