Merhaba kızlar. 35. Haftamdaydım, her şey yolunda gidiyordu. Son kontrolde doktorum, kızımın ölçülerinin 37 haftalık gösterdiğini, muhtemelen 39’u bile göremeyeceğimizi söylemişti. Neyse, 27 Ekim akşamı annemi terminale bıraktık bir kaç işi için evine gitmesi gerekiyordu, ardından kendimize araba bakmaya gittik deneme sürüşü vs sonrası eşimle evimize geldik. Kahve, muhabbet tv derken sohbet arasında eşime “sence ne zaman doğururum?” Diye sordum. Üzerine kendimizce tahminler yürüttük. Bu hafta doğuracağım gibi geliyor dedim. Neyse sonra ben artık yatayım diyerek yanından ayrılıp tuvalete gittim. Tuvaletimi yaptıktan sonra gaz sıkışması gibi değişik bir ses geldi karnımdan, ardından da bir miktar su aktı. Şaşkınlıkla birlikte o suyun ne olduğunu anlamaya çalışırken tekrar bir miktar daha geldi derken devamlı gelip durmaya başladı. Eşime seslendim “bu yaptığım şey çiş değil” dedim. 😅 Biraz daha oturdum kalkmadım baktım duracak gibi değil. Duşa girdim, dependi giydiğim gibi hastane yoluna koyulduk. Kendi doktorum yoktu, hiç bilmediğim erkek bir doktor vardı nöbetçi . Hemen beni çatala alıp muayene etti “oo şakır şakır su geliyor, hemen yatıracağım seni, doğum başlamış, 3cm açıklığın var” dedi. Ben o an çok ağladım. Hem tanımadığım bir doktor hem ilk defa çatı muayenesi olmam ve bir miktar acılı geçmiş olması etkiliydi ağlamamda tabi. Doktor beni sakinleştirmek için bayağı güzel konuştu. Seninle baba kız gibi doğuracağız inşallah bu bebeği hiç merak etme, sakin ol dedi. Hiç ağrım-sancım yoktu. Saat 00:00 sularında yatışım yapıldı. Nst’ye bağlandım bir ara bebeğin kalp atışları yavaşladı, doktor geldi bu tekrarlarsa acil sezaryen’e alacağım dedi. Neyse ki tekrar öyle bir durum yaşanmadı. Bana pilates topu verip, eşimle birlikte duşa soktular, eşim belime ve karnıma sıcak su tuttu ben de topun üzerinde zıplıyordum devamlı. Ara ara gelip muayene ettiler en son hatırladığım saat 03:30’du 6cm açıklık olmuştu. Sonrası yoğun ve sık sancı, neredeyse bilincimi kaybediyorum sandım. Muayene dışında hep duştaydık. Sonra aşırı sancım başladı ve ben resmen bebeğin kafasını vajinamda hissediyordum. Bağırmalarım yükselince hemşire koşa koşa gelmiş tekrar kontrol etmiş ve hemen doğum haneye alalım demiş (ben buraları hiç hatırlamıyorum). Doğumhaneye girdik beni çatala alacaklarken dedim ki “bebek çıkıyor” 🙈 hemşire yüzüme baktı, “evet” dedi. Hemen çıktım doktoru bekledik. O sırada bana ıkınmamam gerektiği söyleniyordu ama bu mümkün değildi ki artık vücudum benden bağımsızdı. Sonra doktor geldi “derin nefes al, ıkın, dinlen, tekrar ıkın” dedi ve kara kuzum ağlamaya başladı. Gerçekten toplasanız 3 ıkınmaya bebeğimin doğumu gerçekleşti. Mucize gibiydi, hemşireler bile şaşkındı. Ben doğumhaneye girdiğimde “tamamen açılmış mı?” Diye sorduğumda, hemşire şaşkınlıkla “tamamen açılmış, eşinin duası kabul oldu” dedi. “tekrar muayene etmeniz gerekmez inşallah, çok canı yanıyor” demiş canım kocam. ♥️
28 Ekim Perşembe günü sabahı saat 05:38’de minik kızımı kucağıma aldım. Allah isteyen, bekleyen herkese kolaylıkla nasip etsin inşallah. 🙏🏼👶♥️