Kasım 25 te bir sene dolacak, 10 haftalık kuzumu kaybedeli. İlk gebeligimdi. Onu kaybettiğimde kadınlığımı, anneligimi kaybettim sanki bedenim boşaldı sanmıştım hastaneden çıkarken. Onu kürtaj sonrası orada bırakıp eve geldiğimde uyudum ve uyandigimda kâbus sanmıştım. Bulantidan dolayı çektiğim sikintilar, reflum bir anda gitti. Göğüslerim bir anda söndü. Geceleri kalkıp tuvalette çok ağladım. Ve şuanda 33 haftalık gebeyim. Benim size naçizane önerim hemen unutmaya çalışmayın, acınızı kabullenin ve yaşayın. Birilerinin aman on haftalık bebeğe de üzülür mü insan demesine aldırmayın. Kadın, bebeği doğunca değil bebeği anne karnına düşünce anne olur çünkü. Bu konu ile ilgili acımı, sevdiklerimle konuştukça hafiflettim, ağlamak istediğimde ağladım. Onu anmak bana iyi geliyor hala annesiyim onu unutmamaliyim gibi hissediyorum. Ve hep pozitif yanlarından bakmaya çalışın. Anne olmak isteyen her kadın biraz da güçlü olmayı öğrenmeli diye 😊 En azından gebe kalabiliyorum, vakti geldiğinde sagliklica doğacak bebeğim dedim kendime hep. Siz de öyle düşünün 🙏🏻