Merhaba arkadaşlar sizlerle doğum hikayemi paylaşmak istiyorum.
Gurbette yaşadığım için eşimin baskısıyla doğumumu kayınvalidemde yapma kararı aldık. Kendi ailemle eşimin ailesi ayrı şehirlerde yaşıyorlar. Neyse doğumdan 40 gün önce kayınvalidemlere gitmek durumunda kaldm eşimden ayrı kalmak pahasına, bu durum beni son derece sarstı. Yeniden doktor hastane bulma sıkıntısı felanda cabası oldu. Normal doğum olmadığı için çok uzatmayacağım, bebeğim makat gelişti ve sezeryan olmak zorunda kaldm.Hastane de annem ve kayınvalidem refakatçiydiler. Kayınvalidem beni hastane de çileden çıkardı. İlk gün sütüm olmadığı için bebeğim sürekli ağladı, hastane mama vermedi, emzirmek zorunda olduğumu vurguladı sürekli. Bebeğim sabaha kadar ağladı desem yeridir. Ve o sıralarda kayınvalidem bebeği ne kucağına aldı ne altını alabildi ben ise dikişlermden kalkamıyordum.Annem olmasaydı halim perişan olacaktı bebekle annem benle de keynanam ilgilendi çünkü başka işe yaramıyırdu beni çileden çıkarmaktan başka. İki gece hastane de kaldm uykudan gözünü açamıyordu. Ona sinir olmaktan bilenmekten doğum sürecim travmaya dönüştü. Hastaneden çıktıktan sonra ben emzirmeye çalışıyorm uykusuz ve yorgunum bebek suamuyo ağlıyo o gelmiş başımda sakız çiğniyo🤦♀️🤦♀️Aklıma geldikçe hala sinir oluyorm🥺🥺cümleleri çok toparlayamadm anlatacak daha çok şey var ama tavsiyem herkes doğumunu kendi evinde yapsın eşime baskı yaptıkları için onlarda yapmak zorunda kaldm