Meryem1111 lafi carpitmana gerek yok, elbette ki benim ailem neyse esimin ailesi de o. Ama artik bizler yuva kurduk ve bu yuvayi ayakta tutmak icin yuruyecegimiz cok yol var. Bu yollari yururken aileler destek olur yol gosterir. Ben evlendigimden beri kabus gibi seyler yasadim. Esimin annesi tarafindan ciddi bir psikolojik siddete maruz kaldim. Ne yaparsa yapsin annedir dedim bir gun bile saygisizlik etmedim. Esime hicbi sey yansitmadim. Ama oyle bi noktaya geldim ki nasil yiprandigimi hic farketmemisim. 16 aylik bir kizim var, cocuguma annelik yapamayacak duruma geldim. Evliligim bitme noktasina geldi. 2 aydir toparlanma mucadelesi veriyorum. Burda uzun uzun yasadiklarimi anlatmiycam. Psikologlar hocalar su an oyle bi tutunma cabasi benimki. Burda en buyuk hata esimde, cunku ben onca sey yasarken hepsinin farkinda oldugu halde durmasi gereken yerde durmadi. Noluyo demedi. 3 yilin sonunda dedi bunu. Kastettigim sey artik kurulan yuvaya saygi duyulacak, duyulmuyosa mesafe koyulacak. Bizler de bi gun evlatlarimizi insan icine cikaricaz, yapacagimiz tek sey destek olmak olacak. Hayatlarini zorlastirmaya hakkimiz var mi? Kimse kimseyi memnun etmek icin gelmedi bu dunyaya. Allah korkusu kalmamis insan yuvayla ugrasir, oyle bi insan kim olursa olsun hayir gelmiyosa ona gore hareket edilir. Oyle her gordugune her okuduguna bodoslama giremezsin. Kim bilir ne yasadilar da konusmuyolar. Esinin konusmamalarini kabullenecegi noktaya geldilerse az cok tahmin ediyorum nasil bi eziyet gordugunu. Siddet illa fiziksel olacak diye bisey yok, psikolojik siddet ve bunun sinsice yapilani en agiri. Gunumuzde evliliklerin bitme sebeplerinin basinda aldatma, ikinci sirada aile baskilari geliyo. Sen boyle cok ciddi bisey yasamamis olabilirsin ama yasayan insana da vicdan demogojisi yapamazsin.