Asminoo o ilk haftalarda esimin yanina yanasamazdim. En yakin arkadasim kardesim dedigim insanin her hareketi soyledigi bana batardi. Canim ne yemek icmek ne baska bisey istemez sadece malak gibi yatmak isterdim. Esimle buyuk kavgalari o haftalarda ettik, evde esyalar uctu kirik camlar dokuntuler vs. Bayagi kotu bi surecti, pandeminin ilk ciktigi zamana denk geldi. Ev hapsi…esimin isinden dolayi bi gun evde bi gun iste olmasi. Yani toplasan 48 saatte 4-5 saat goruyodum. Duvarlar ustume geldi. Ben bunaldim. Balkona bile cikamiyodum korkudan. Simdi dusunuyorum kendime ne eziyet etmisim. Yasarken boyle dusunmuyosun, ama cik guzel guzel yuruyusler yap, kendini cok yormadigin surece bi zarari olmaz. Arkadaslarin akrabalarin varsa evine davet et, durumunu izah et. Esinle otur konus, bunu yasayan tek ben degilim. Hormonlarim alt ust oldu icimde bir can buyutuyorum vucudum bunu kabul etmek icin savas veriyo ve cok yipraniyorum. Nasil olursam olayim bana bi sure daha katlan yaptiklarimi soylediklerimi idare et bunlarin hepsi gecici bi surec yanimda ol yeter ki de. Ikimizin bebegi buyuyor icimde, su an ne kadar belli edemeaem de en cok senin sefkatine ihtiyacim var sabirli ol benden bunu esirgeme de. Su an ne yasiyosan destek aldiginda daha iyi hissediceksin.