Moraller yerlerde çünkü önemsenmemek dışlanmak zoruma gidiyor artık. Kendi ailem gurbette eşimin bütün ailesi yakınımda hatta aynı mahalle ve aynı sokaktayız diyebilirim. Bugün son muayeneme gideceğimi bilmelerine rağmen önemseyip kimse gelmedi benimle. Son muayenemde yanımda kimse yokken yatışım yapılırsa çok zoruma gider dememe rağmen kimsenin umurunda olmadı ve açılmam başlamış 1 cm olmuş bile. Anestezi doktoruyla görüştükten sonra yatışa karar verilecek. Kendimi geçtim sevmeye görmeye sıra gelince kendi torunları ama bebeğimin üstünde emekleri yok herşeye uzaktan benim ailem yardımcı oluyor onlar ilgileniyor. Küçük görümcemin okulu olduğu için kayınvalidemde köyde kaldığı için ben bakıyorum ona ben yedirip içiriyorum ben temizliyorum ben ilgileniyorum. Ben dertleşiyorum şikayetim yok ama en azından diyorum bunları düşünüp biraz manevi destek olsalar. Bana hala evime misafir çağırtma derdindeler onu çağır bunu çağır çağırmazsam çat kapı geldik hazırlık yap yiyelim. Ne yapmamda ne toplamamda en ufak yardımları da yok. Son 2 haftadır doğum temizliği bitirmek için uğraşıyorum ama umurlarında değil. Bana 1 saat mesafede olan teyzem için çağırda gelsin camlarını silsin diyorlar. Ertesi günü kuzenlerim gelmek istedi kendileri kahvaltı hazırlayıp bana tek bir hizmet dahi ettirmeden toplayıp gittiler onlar için diyolar ellerine bez verde camlarını silsinler gelmişken ki Allah razı olsun zaten onun için gelmişler ben görmeden girişmişler bile camlara temizliğe. Kendi ailem tarafından bukadar önemsenirken düşünülürken eşimin ailesinin emeklerime karşılık bu şekilde davranması iyi görünüp sürekli alttan laf sokması zoruma gidiyor artık. Daha anlatılacak bi çok şey var ama Bu kadarını bile anlatmak içimi bi nebze olsun rahatlattı. Bütün sıkıntıları stresleri bi süreliğine unutmak istiyorum lütfen dua edin sağ salim doğumumu yapıp bebeğimi kucağıma alayım 🤲