Öncelikle herkese merhaba 🙋🏻♀️ 47 günlük anne olarak doğum hikayemi yazmak yeni nasip oldu.
Ben gebeliği zor geçmiş biriyim. En başında hep kanamalarım oldu. Hatta 12. Haftamda çok büyük bir kanama yaşadım 1 hafta hastanede yattım. Çok şükür bebeğime birşey olmadı 🙏🏻 sonrasında süreç daha normal ilerledi. Kendimi normal doğuma hazırlıyordum. Herşey bunun için uygundur doktorum da destekliyordu. Normal doğumu çok istiyordum. 41. Haftama kadar bekleme kararı almıştık. 14 Eylül son tarihti. Gebeliğimin son haftasında az biraz yalancı sancılarım başlamıştı. Her an gelebilir diye bekliyorduk. 37. Haftamda izne çıkmıştım ve annemlere gidip geliyordum. Perşembe günüydü annemin corona olduğunu öğrendik, ben de temaslıydım çok şükür bana birşey olmamıştı ama öyle birşeyler karşılaştık ki. Kaşıntılarım başladı anormal bir şekilde, karaciğer enzimlerim yükseldi ve gebelik kolestazı denen şeyle karşılaştım 😞 Ne olduğunu dahi bilmiyordum doktorumun takibiyle öğrendik. Anne karnında bebek ölümüne yol açan bir durummuş. Annemin corona olduğunu öğrendikten 1 gün sonra cuma günü kontrolümde doktorum beklemememiz gerektiğini hemen bebeği almaları gerektiğini söyledi. Ben neye uğradığımı şaşırdım. Annem yanımda yoktu ve acil doğuma alınacaktım 😔 Daha önce beklemek isteyen olmuş ve bebek kaybı yaşanmış, bu sebeple doktorum eve bile göndermedi. 11 de görüştük, 1’de doğuma alındım. Ailem de temaslı olduğu için test sonuçları çıkana kadar ne babam ne kardeşlerim yanıma gelebildi. Eşim hep destek oldu. Kardeşlerim ve babamın test sonuçları negatif çıkınca doğumdan sonra görebildim ama annemi göremedim 10 gün boyunca bu durum beni çok sarstı. Hiç birşey planladığımiz gibi olmuyormuş meğer. Ama doğumum mükemmel geçti, epidural oldum ve ne baş ağrısı yaşadım ne başka birşey. Hemen ayaklandım. Oysa ki çok korkuyordum sezaryenden. Annem yanımda yoktu sanki Allah bana güç verdi ve annem gelene kadar bebeğime bakabildim, herşeyiyle kendim ilgilendim. Sezeryen olmam bana bu konuda hiç olumsuzluk katmadı. Allah’a şükrediyorum, bebeğim 3 Eylül günü 13.26’ da dünyaya sağlıklı bir şekilde geldi. Ama ben annemin yanımda olmayışından o kadar çok etkilendim ki, doğuma girmeden ağlıyordum çıkarken de hep ağladım. Biraz uzun oldu ama paylaşmak istedim. Ben hep normal doğum yapacağını düşünmüştüm, keşke yapabilseydim içimde çok ukde kaldı ama belki normal yapsam bu kadar kolay olmayabilirdi. Allah böyle nasip etmiş diyip kendimi teselli etmeye çalışıyorum.