Mercimegimbenim 36+0🌿 dan merhabalar🙈💗 Bunu buraya hatıra kalsın diye yazıyorum.. Bu sabahta çok duygusal uyandım, meğer annelik ne kutsal ne zormuş. Hamileliğim en başından beri hiç kolay olmadı ancak hep sabretmeye çalıştım, benden kötüsünü düşünmeye çalışarak kendimi motive ettim.. Ancak kabul edelimki hamile olduğunu hiç hissetmeyerek 9 ayını tamamlayan kadınlar var ah ne şanslılar 🥲☺️ İlk 3-4 ay her sabah mide kazınmasına eşlik eden bulantılarla uyandım, sabah akşam ne yediysem dokundu kustum, canımın istediği şeyi bile yedkten snra kustuğum çok oldu. Buzdolabı ve mutfak hatta banyo sanki düşmanımdı kokular beni benden alıyordu, hele eşimin kokusu, parfümü, yanıma yaklaşması aman allah dedirtiyordu. Çok şükür yediğim şeyleri kusmasam da hala daha sabahları sarı su kusarım🥺 reflü oluştu sanırım. Ya o göğüs ağrıları, hapşururken, kusarken, öksürürken idrar kaçırmalar.. tam işe gideceğim üstüm başım tertemiz hoop tekrar değiş.. Şimdilerde ise midem soluk borum ateş kesiliyor bazen, ilaçlarla geçiriyorum, bebek iki haftadır olduğu yerde taş kesiliyor sanki nefes aldırmıyor, geceleri sık gelen idrar için o yataktan kalkabilmek büyük çaba istiyor.. ah öyle işte anlatsak daha çok şey çıkar ama ben bildim ki kadın kıymetli ama Ana olan kadın daha bir kıymetli.. Canım kızım her dayanamayack noktada duygusallaşarak karnımı tutup hayırlı, yumuşak huylu bir evlat olman için dualar ettim, inş bari doğum esnasında kolaylıkla gelirsin kollarıma..❤️