AselNida İlk doğumumu 18.08.2010 da yapan ben kansızlık ve bebeğin iri olmasından kaynaklı sezeryanla dünyaya getirdim prensesimi. Ama ne yazıkki doğumumdan 2 gün sonra hiç düşmeyen ateş ve eklem ağrılarıyla 40 gün hastanelerde süründük en son hematolojiye sevk edildim ve aplastik anemi denilen lösemi benzeri bir kan hastalığıyla 2 yıl mücadele etmek zorunda kaldım. E tahmin edersiniz ki ne kızımı emzirebildim nede büyüdüğünü görebildim 2 yıl hastanelerde ölüm kalım savaşı verdikten sonra 5 yılı tamamlayarak çok şükür sağlığıma kavuştum. Hem anneliğimi yaşayamadığım hemde kızımı kardeşsiz bırakmak istemediğim için 7 yılı doldurduktan sonra 2. Kez anne olmaya karar verdim. Aslında hem çok istiyor hemde çok korkuyordum. Ya yine aynı şeyler olursa? Doktorumunda doğumla beraber hücrelerin yenileneceğini söylemesiyle girdik bir yola.. ilk 4 ay bulantı kusma 6. Aydan sonra ağrı sancı.. ben mi naz yapıyorum diyodum bazen. 34. Haftadan sonra hem sıcaklar hemde ağırlaşmamla birlikte gece yarıları ağlaya ağlaya oturdum balkonda. 18 temmuzda sezeryan için gün almaya kontrole gittiğimde nst de sancım çıktı. Doktor sancın görünüyor dediğinde ben 10 gündür ölüyorum ağrı sancıdan bugün gel doğum yaptıralım deseniz gelcem o derece dedim. Başka bişey dileseymişim:) seni yatırıp takip etmemiz lazım bu yatış sezeryan yatışı da olabilir diye 35+5 de hastaneye yatışım verildi. 8 yaşındaki kızım ve eşimden başka kimse yok yanımda. Korkudan ne yapacağımızı bilmiyoruz. Hazırlıksız geldik ama nafile. Sabaha kadar nst de bağlı aç susuz bekledim. Sabah doktor sancıların arttığını sezeryana alacağını söyledi. Sevinsem mi ağlasam mı bilemedim. Hem ağrılar bitecek kızıma kavuşacaktım ama ya bebeğime bişey olursa? Zaten ilk anneliğimi de yaşayamadım derken can kurtaran melek annem yetişti şehir dışından yine. Biraz da olsa güç aldım o gelince. Öğleden sonra seZeryana hazırladılar. İlk defa titrediğimi hissettim. Aklımdan neler geçti neler. Doğurmak istemiyorum deyip kalkasım geldi sedyeden. Sakin olmaya çalışıyorum tansiyon düşer doğuma almazlar diye ama elimde değil.. anestezi uzmanı ve diğer personellerin beni konuşturmaya çalışmalarıyla bekledik. Doktorum gelip hazırsanız başlıyoruz demesiyle tekrar titredim ve sonrası derin bir uyku.. sedyede uyandırılmaya çalışıyorum. Gözümü açtığımda aklıma ilk gelen kızlarım. Bebek nasıl dedim sadece iyi annesi dediler. Odaya götürdüklerinde eşim ve annemin korkulu bakışlarıyla karşılaştım bebek nerde dedim getirmediler dedi. Eyvah dedim yine annelik haram bana. 8 saat boyunca getiren de olmadı kızımı bilgi verende. Sadece bebek iyi birazdan getircez sözlerini duyduk. İyice umudumu kestim tamam dedim bunu da emziremicem kaç saat oldu zaten erken doğum bebekde hemen gelmedi tutmaz daha. 8. Saatin sonunda gece yarısı hemşirenin biz geldik annesiii sözüyle resmen hopladım yataktan. Hani ağrı sancını unutursun bebeği görünce derler ya! Dikişleri unutan ben nası toparlanıp göğsumu açtığımı bilmiyorum. O mis kokusunu içime çekip kucakladım kızımı. Hemen emzirdim. Süt yok tabi ama emzirdikce gelecek diye sabaha kadar uyumadan bekledim. Evde bir prenses daha var bizi bekleyen aklım onda kaldı bu kez de. Bi yanımdakine bakıyorum bi evdekini düşünüyorum derken sezeryan sonrası 2 gün yatış sonunda evimize geldik. Şimdi sabaha kadar ağlayan minik kuzumla ona küçük annelik yapan ablasıyla birlikte kötü günlerin geride kaldığı her geçen gün ağrılarımın azaldığı sağlıklı günlere kucak açıyorum. Rabbim kimseyi evladıyla sınamasın. Anne olmak kolay değilmiş gerçekten. Ne demişler cennet annelerin ayakları altında:) benim cennetim kucağımda diğeri yanımda.. hepinize sağlıklı günler dilerim💕
Benay AselNida kız hamileyim herşeye ağlıyorum ama sana da bi ağlayayım dur Allah sağlığına biran önce kavuştursun evlatların hayırlı evlat olsun ayaklarına taş değmesin kötü insanlar yollarına çıkmasın 😍😍
Partk Canm zor zamanlar geçirmişsin hayırlı olsun yeni bebişin bir an öncede toparlanır sağlığına kavusursun inşallah ❤❤