Merhabalar,
Buraya doğum hikayesi yazmak gibi bir niyetim hiç bir zaman yoktu. Ama şimdi yaşadıklarım birilerine bir bilgi sağlar belki diye düşünerek yazıyorum.
12 gün önce doğum yaptım. Çok şükür sağlıkla bir kızım oldu ☺️
Hamileliğim boyunca hep çok hareketliydim. Hiç bir sorun yaşamadan çok keyifli bir hamilelik geçirdim. Pandemi koşulları elverdiğince yürüyüş yaptım. Toplam 15 kilo aldım 😬
Son bir buçuk ay hamile pilatesine başladım. Hiç birinde zorlanmadım keyifle yaptım. Bunların normal doğuma destek olacağını düşündüm hep. Ağrı algısı atölyelerine katıldım. Yani fiziksel ve mental olarak tamamen normal doğuma hazırdım. Çatı muayenesinde de doktorum çatımın çok uygun olduğunu hatta büyük ihtimal kesisiz normal doğum yapabileceğimi söyledi. Pilateste de doğru ıkınmayı ve sancılar sırasında kullanacağım nefesleri öğrendim. Nefesimi geliştirmek için her gün balon şişirdim. 🎈 Böyle bir hazırlık sürecinin ardından bizim kız 40+0a kadar gelmedi 😕
Son bir hafta egzersizleri arttırdım. Doğumu başlatmak için elimden geleni yaptım. Doktor 40+0ı miad olarak belirledi. Bu sanırım beni strese soktu. Bekleyemez miyiz dedim fakat malum kakasını yapabilir riskini dike getirdi. Kendi kendime ısrarcı olamadım tabi. Bir de bebeğin kilosu 3600 görünüyordu. normal doğum için çok uygun bir kilo diye düşünmüştü doktorum. Artarsa zor olur dedi.
Ben suni sancı ile başlatılan bir doğum asla istemiyordum. O yüzden elimden geleni yaptım son ana kadar. Bir gün 12 km yürüdüm hatta 🙈 squatlar, deep squat, sıcak duş, pilates, Adaçayı, ananas suyu…. her yöntemi yaptım.
Ama 40+0 sabahı geldi çattı. Bir gün önce nişan gelmişti. Çok umutluydum o gece. Hafif ağrım oldu ama ağrı eşiğim yüksek sanırım çok emin olamadım. Sabah 5 buçukta hastaneye gittik. 2 cm açıklığım olduğunu söylediler ve çok sevindim doğum kendiliğinden başlamış diye. Suni sancıya başladılar düşük düzeyde. Her ebe her muayene sonrasında normal doğum için yaratıldığımı, çatımın çok müsait olduğunu söylüyordu. Çok rahat karşıladım sancıları başta. Sürekli odada squatlara devam ettim. Nst de sancılarım çok yüksekti. Ebeler şaşırıyordu. Bir kaç saat içinde 5 buçuk cm oldu açıklık. Suni sancıyı sürekli arttırdılar ve en yüksek noktaya geldi sanırım. 1 buçuk dk da bir giriyordu. Çok yorucu bir hal almıştı ama açılma ilerlemiyordu. Çünkü bebek başını yukarı çekiyordu. Kanalın başındaydı zaten haftalardır. Tam sokmamıştı başını. 3 cm yukarıda takılmıştı ve doğumda da daha da geriye kaçmaya başladı. Öğlenden sonra ilerlemedi ama ben sabırla saat 19a kadar dayandım. Doktorum da normal doğumcuydu ama umudunun kalmadığını bana saat 3 civarı söyledi. Benim talebimle devam ettik. Doktorun tavsiyesiyle her sancıda morarana kadar ıkındım. Yani sakince sancıları karşılamayı bırakın öğlenden akşama kadar doğurma ıkınması yaptım. ta ki benim de umudum tükenene kadar. İkna oldum ve 19’da sezaryena girdik. Ağlayarak girdim çünkü kendimi buna hazırlamamıştım. Sezaryen sonrası benim için zor oldu yine aynı mental hazırsızlık nedeniyle. İnatçı kızımla karşılıklı inatlaştık ama olmadı 😕
Neyseki sağlıkla geldi dünyaya. Ama ben günlerce sezaryen üzüntüsü yaşadım. Bir çeşit hayal kırıklığı diyelim. 13 saat en yüksek suni sancının ardından sezaryen olmayı kabullenemedim bir türlü. Herkesin normale ne kadar uygun olduğumu söylemesi de cabası.
Doğumla ilgili adeta bir doula kadar bilgi edinmiştim ama sezaryen hakkında hiç bir şey öğrenmemişim 🙈
Sizlere tavsiyem çatınız, sizin ve bebeğinizin sağlığı uygunsa normal doğum tercih edin ama kendinizi ikisine de hazırlayın. Sezaryen ve sonrasını bilin.
Miad aşımı konusunda hazırlıklı olun. Doktorlar biraz aceleci davranabiliyor. 41. haftaya kadar beklemek mümkün mü iyice öğrenin. Benim bebeğim bence bir iki gün içinde kendisi gelecekti. Ben yaptığım hazırlıkların boşuna olduğunu düşünmüyorum. Türkiye’de kadınları sezaryene sürükleyen bir sağlık sistemi olduğunu düşünüyorum.
Uzun uzun anlattım. Belki sizlerin hazırlık aşamasına bir faydası dokunur 🙏🏻
İyi dileklerimle…