Belki biraz uzun olacak kızlar ama hamileliği zorlu geçen herkese umut olur inşallah.
Ben 2019 yılında ilk kez hamile kaldım. Ancak kalp atışı olmadı ve kürtaj olmak zorunda kaldım. Doktoruma neden olur dediğimde ilk hamileliklerin çoğunda olabiliyor artık dedi. Bende araştırmaya girmedim. Sonra 1 yıl sonra zorlu da olsa(bende pcos var ve rahim filminden sonra) 2. Ye hamile kaldım fakat gene aynı durum oldu kalp atışı olmadı ve gene kürtaj olmak zorunda kaldım malesef. Tabi bu böyle olmaz deyip araştırmaya başladım. Genetik test ve kan pıhtılaşma durumlarından bahsediliyordu internette. Eşime dedim bende kan pıhtılaşması olabilir. Hemen gittik testlerimizi yaptırdık ve sonuç olarak 3 genimde mutasyon çıktı. Ah bu bazı doktorlar… neyse sonra tekrardan denemeye başladık fakat hamile kalamadım sonra araştırdım ve çok iyi bi doktor buldum. Tüp bebek yapmaya karar vermiştik. Çünkü çok zor hamile kalıyordum.Bütün hikayemizi dinledi bütün testlerimizi inceledi ve tekrardan rahim filmi çektirmemi istedi. Rahim filmini çektirdim ve süprizz 1 ay sonra yeniden hamileydim. Doktorum kese oluşumunu görür görmez kan sulandırıcı iğne ve aspirin başlattı. Herşey çok güzel ilerliyordu kalp atışını duyduk ♥️ Derken haftalar ilerliyordu ve geldik ikili test haftasına. İlki testteki free beta hcg değerim çıkması gereken değerin 3 katı fazla çıkmıştı. Peritanolog bu durumun dekolman(plasentanın erken ayrılması), gelişim geriliği riskleri taşıdığını söyledi 19+2 haftalıkken. Ama bunun bir risk olup illa da olacak bişey olmadığjnı söyledi. Nedense içimden hiçbir sorun olmayacağı sağlıkla doğuracağımı hissediyordum. Gel zaman git zaman doktorum daha sık kontrollere çağırmaya başladı. Her kontrolede sürekli plasentaya bakıyordu. 28. Haftamdaki kontrolde beni tekrardan peritanoloğa yönlendirmek istediğini söyledi. Tekrardan gittm ve beni nst ye sokmak istediğini söyledi. Nst ye girdiğimde rahimde çok ufak kasılmalarım çıkmıştı. Bana haftasonunu hastanede geçirmemi önerdi. Ben ordan çıkar çıkmaz doktorum beni aradı ve Beni yönlendirmesinin sebebinin plasentada açıklık görmesi olduğunu ve perinatoloğunda bakması içi yönlendirdiğini söyledi. Ve be yazıkki perinatologda o açıklığı görmüş. Ancak ikisi de beni telaşlandırmamak için bana son dakkaya kadar söylememişler. Benim hastanede kalmamı bu yüzden istemişler. Ve beni hastaneye sevk ettiler. Tam 3 gün hastanede kaldım. Sancılarım takip edildi ama oradaki doktorlar bu açıklığı göremediler. Neyse 3 günün sonunda taburcu oldum. Ancak artık her günüm daha da zor geçiyordu benim için. Hep her gece yatarken çok şükür bugünde bişey olmadı deyip yatıyordum ve her sabah çok şükür gece bişey olmadı diye kalkıyordum. Derken artık her hafta kontrole gitmeye başladım. Süreç böyle ilerleyecekti belliki. Doktorum sürekli plasentaya bakıyordu ve açıklık aynı gibi 2-2,5 cm kadar diyordu. Ama 37. Haftada alabiliriz bebeği duruma göre diyordu. 30,32,34 derken 35. Haftada ciğer geliştirici iğne vuruldum. 36. Haftamda doktorumla artık riske atmak istemediğimizi konuşup ortak kararla 37 de alınmasına karar verdik. 37. Haftaya geldik sezeryana girdim. Doktorum sezeryan esnasında bana plasentanın açıklığının olduğunu ve rahimde kasılmalarım olduğunu doğru bi karar verdiğimizi söyledi ve sonra Allahım o ağlama sesi. Meleğim doğmuştu. İlk sorum sağlıklı mı? Olmuştu. Sağlıklıydı…. Çok şükür diye diye odaya çıkartıldım. Sonra inlemeleri vardı miniğimin ve asla emmiyordu ne meme ne mama. Meğerse ciğerleri gelişmemiş meleğimin. Aldılar yanımdan götürdüler kuvöze. 15 gün kuvözde kaldı. Ama geldiiiiiiii ve geçtiiiiii. Şimdi Allahıma binlerce kez şükürler olsun, yanımda uyuyor miniğim.
Allah hepinize sağlıklı hamilelikler ve doğumlar nasip etsin. Uzun oldu hakkınızı helal edin. Ve hiçbir zaman karamsar olmayın. Ben bu süreçte hep güldüm hep pozitiftim ve çok işe yaradı.
tabi ne kadar yıprandığımı sürecin zorluğunu düşündükçe yeni yeni anlıyorum. Ama bu sefer sonu güzel bitti benim hikayemin çok şükür.
Hepinize sonu güzel biten hikayeler diliyorum.