Eveeeet son kez merhaba diyorum buradan kızlar🙋🏻♀️ bundan tam 10 gün önce kontrole gittiğimizde zaten doğuma alma ve sezaryen fikri masadaydı ama bunların sebebi sadece bebeğin iri oluşuydu. Nst’ girdikten sonra doktorum kalp atışında bazı sıkıntılar gördü. Sonra ultrasonla kontrole geçti, suyunda yüzen bir şeyler vardı. Kaka olabilir ama suyunu patlatmadan bilemeyiz, yatış vermek zorundayım dedi. Biz tabi şok çünkü en azından 40.haftaya kadar bekleriz diye düşünerek gitmiştik, o zaman 39+4 idim. Neyse izin alıp eve geldik hemen. Çantayı falan aldık yanımıza, ailelere haber verdik çünkü iki taraf da şehir dışından gelecekti. O kadar hazırlıksızız ki yani😅 öyle bi şok halinde de geri döndük hastaneye. Yatış yapıldı sonra yine nst’ye bağlandım ve doktoru beklemeye başladım. Doktor gelince doğumhanede suyumu patlattı, neyse ki çok az renk değişimi vardı. Yalnız suyumu patlatırken biraz acıdı. Sonra doktorum bebeğin kafa çapına ve senin çatına tekrar bakacağım dedi. Burası da acılıydı. Bizim dana da koca kafalı çıktı yani 37 cm. Çatım da üst kısımda açılmış ama tam bacakla kasığın birleştiği yerde 37 cm bizi zorlayabilirmiş. Doktorum düşün kararını ver ona göre ilerleyeceğiz dedi. Bu arada ben odaya geldim tabi yine nst’deyim ve herkes bekliyor ki sancım olsun. Bende yok. Hala 50′lerde çıkıyor sancı. Bu sefer doktor demesin mi suni sancı ile ilerlemek zorunda kalabiliriz. Ben yıkıldıkça yıkılıyorum çünkü normal doğum istiyorum. Ama gelin görün ki başaramadım. Sancıları bekledik, ailelerle konuştuk, kafa çapı da sınırda olunca sezaryen olsun dedim. Korktum çünkü saatlerce sancı çekip sonra bi de sezaryene gitmek zorunda kalırsam diye. Neyse beni hazırlayıp ameliyathaneye aldılar, iğneyi yaptılar ki hiç hissetmedim bile. Omzumdan da öyle sert bastırmadılar. Sonda da sonradan takılsın demiştim bu arada. Ama gelin görün ki ben uyuşmadım. Sadece his olacak acı olmayacak diyorlar, doktorum bi parmağını bi neşteri değdiriyor karnıma hangisi olduğunu söylüyorum. Ayaklarını oynat diyorlar, oynatıyorum falan. Herkes şaştı kaldı. Sonra dediler ki mecburen uyutacağız artık seni ki benim en en en çok korktuğum şeydi genel anestezi. O an milyonlarca kez pişman oldum normal doğuma diretmedim diye ama iş işten geçmişti tabi. Uyutmayın dedim, normali deneyeyim dedim falan ama o esnada çoktan basmışlar narkozlu bana. Benim için en kötüsü uyanma evresiydi arkadaşlar çünkü yine tam uyuşamamışım, karnımda akıl almaz bir acıyla uyandım. İki ağrı kesici iğne + ağrı kesici serumdan sonra kendime gelebildim. Hemşireler bu serumla kafanın güzel olması lazımdı sen hala ağrı çekiyorsun diye şaşırıyordu bana😅🤦🏻♀️ Ama sonrası güzeldi be kızlar. İlk yürüyüşte hiç zorlanmadım, başım dönmedi. Ağrım oldu tabi ama dayanılmayacak gibi hiç değildi. Hastanede iki gece kaldım ve bol bol yürüdüm. Eve geldikten sonra da aileler olmasına rağmen bebeğin derdine düşmekten falan kendimi unuttum açıkçası. He arada ağrı yokladı hep ama öyle dayanılmaz değildi. Özellikle ilk 5 günden sonrası baya baya yokuş aşağı yani kolay oluyor. Şimdi şükür her işimi kendim halledebiliyorum. Yan yatmaktan korkuyorum, bazen yavaş eğilip doğruluyorum, çok ayakta durunca batıyor gibi oluyor bazen dikişlerim ama olsun. İlk günlerde kahroldum normal doğuramadım diye, şimdi izi kalacak ne güzel diye bakmaya çalışıyorum. Demem o ki siz istediğiniz kadar plan yapın, spor yapın vs bebiş kendi yolunu kendi seçiyor. Ben 5 cm açıklıkla sezaryene alındım, narkoz olayı muhtemelen başka kimsenin başına gelmemişti daha önce. Oluyor yani böyle şeyler ama kavuşma kısmı çok güzel. Hepiniz sağ salim kucağınıza alırsınız inşallah bebişleri🙏🏻💕 kendinize iyi bakın🙋🏻♀️