Oglusununannesii65 kendinizi biraz dinleyin dediğim gibi, zaten şu anda bir şey yapamazsınız. Acınız çok yeni biliyorum neler yaşadığınızı anlayabiliyorum. Bebeğimi morgdan çıkarıp bana göstermek için hastane çantamıza koyduğum battaniyesine sardılar kucağıma verdiler. O kadar pürüzsüz ve narindi ki, zarar veririm diye korktum öpemedim bile. Günlerce o battaniyeye sarılıp uyudum kimseyle konuşmadım. Hatta o gebeliğimdeki happymom hesabımı bile kapatmıştım ama sonrasında başka hesap açtım. Kızımla ilgili şeyleri paylaştığım Instagram hesabım vardı Kapattım, görmemek için. Her şey zor geliyor. Hatta keşke lohusa iken ölsem de bebeğimle cennete gidebilsem diye dua ettim (lohusa iken ölen şehit sayılır derler) bütün hepsi geçiyor. Sonra ne hissediyorsun biliyor musun? Kendini özel hissediyorsun, cennette bekleyen bir bebeğin olduğunu bilmenin özelliği, Allahın izniyle belki bize de şefaat edecek cennete gitmemize vesile olacaklar. Bunları anlayıp düşününce acı yerini tatlı bir huzura bırakıyor.