Herkese merhabalar. Doğum hikayemin konusu çok kolay ve ani oluşu. Bu iyi mi kötü mü şu an bilmiyorum ama o doğum anının da tadını çıkarmak isterdim :) öncelikle hamileliğimin 3. Ayından itibaren bebek hep baş aşağı duruyordu. 34. haftamda Dr çatı muayenesi yaptı ve 2-3 cm açıklık dedi. Progestan ve ciğer geliştirici iğne tabiki bol da yatış verdi. 37. haftama kadar ara ara sancılar geliyordu ama yalancı sancı gibi çok acılı ağrılı değil. Doğum günü sabah 6.30 gibi sancı alt kısımlarımda hissedilir olmuştu ve biraz daha acı vericiydi ama 1 dk kadar sürüp geçiyordu 5dk sonra yine geliyordu. Geçer mi napsak derken eşime işe git bişey olursa ararım dedim sancıların geçeceğini sandım. Duş alayım geçer dedim bir baktım alttan kan gelmiş. Kanama olduğunda tehlikeli olabileceğini bildiğim için hemen eşime haber verdim doktoruma ulaşmaya çalıştım. Neyse hemen gittik hastaneye saat 10.30 olmuştu. Hemşireler açıklığa baktı 10 cm dediler. Doktorum geldi elbisemi bile çıkarmadan doğumhaneye girdim. Doğumda 5 dk da 1 ıkınma isteği geliyordu ve doktorumun yönlendirdiği gibi ikindim. Beklediğim duyduğum kadar korkunç birşey değilmiş inanın doğumdan korktuğuma pişman oldum. Çünkü o korku ile doğum anının hazzını yaşayamıyor insan. Bebek doğduğu an sancı ıkınma falan kalmadı. Nerdeyse bu kadar miydi diyecektim :) 1 saatte doğumhaneden yürüyerek çıktım. Tavsiyem bilinç altınıza doğumun çok da korkunç bişey olmadığını yerleştirin. Ve doğum sonrası için de tavsiyem yanınızda mama bulundurun. Hemşireler sütün geliyor emzir deseler bile emzirin ama mama da verin. Ben hemşirelere güvendim ve çocuğum aç kaldı sarılık oldu. Süt sağma makinası aldığımda anladım meğer sütüm yokmuş.