Kızlar hayırlı geceler, şuan saat 6, yavrumu emzirirken yazıyorum hikayemi size :) saat başı beylerden biri acıkıp uyanınca ne uyku kaldı ne bişey :)
Öncelikle hamileliğimden kısaca bahsedeyim çünkü biliyorum forumda benim gibi riskli hamilelik geçiren çok fazla anne adayı var. Ben tüp bebek yöntemi ile 3.denemede hamile kaldım. Başlarda sürekli kanamam oldu. Tam oh toparladık derken 26.haftada baskı hissi ve kasılma ile evde tamamen yatış aldım ve 32.haftaya kadar hiç kalkmadım desem yeridir.
Neyse bi şekilde 35.haftaya geldik. O gün rutin muayenem vardı. Doktorum koridorda beni görür görmez endişeli bi şekilde ‘iyi misiniz her şey yolunda mı’ diye sordu. Tabi ben anlamadım evet iyiyim hocam dedim. Sonra muayeneye girdim ki doğum başlamış :) yürüyüşümden anlamış meğer. Nstde sancılarım 60a vuruyor ve bebeklerden birinin suyu bitmişti. Zar zor 1saatlik izin alıp eve geçtim eşyalarımı toparlayıp duş almaya. Hastaneye döndüğümüzde yatışım yapıldı ve doğumu yavaşlatmak için ilaçlar serumlar ve yavrularım için de ciğer geliştirici yapıldı. Kan değerlerim çok düşüktü bu yüzden kızılaydan kan istemiştik onun gelmesi ve o kanları almam gerekiyordu aksi halde doğum çok tehlikeli geçecekti. Hastaneye yattığım gece artık sancılarım 80lere, sabaha doğru da 100lere çıkmıştı. Gece perişan oldum, eşim yanımda horluyor, ben yatakta her tarafımda serum ve kablolar sessiz sessiz kıvranıyorum :) çok şükür bi şekilde serumların ve kanların tümünü aldım, ertesi gün saat 4e sezeryan planlamıştık. Hem aşırı heyecan hem stres vardı. Göbeğime sarılıp sarılıp duruyordum.
Vakit geldi çattı hazırlandım, doğumhaneye indim. Spinal oldum. İğne yani evet hafif acıtıyor ama doğumun yanında o hiiiç bir şey :) ve zaten anlık bişey hiç gözünüzde büyütmeyin. Ben doktorumdan yana çok şanslıydım, iğne yapılırken ona sarıldım beni sıkı sıkı tuttu ve ne yapıldığını anlattı beni sakinleştirdi. Beni hazırladılar eşimi içeri aldılar ve doğum başladı. Burayı hızlıca geçiyorum çünkü bu çok bireysel bi süreç kimseyi korkutmak istemiyorum :)
yavrularım çok şükür doğmuştu ama bi gariplik vardı hissediyodum, bize hemen göstermediler oysa ki doktorumun fotoğraflarında hep görüyordum bebek doğar doğmaz havaya kaldırıp anneye gösteriyordu.. çocuk doktoru bebeklerimi görebileceğim yerde de muayene etmiyordu halbuki masayı yanıma kurmuşlardı. Biraz ağlama feryat figan gösterdiler bebeklerimi, koydular başımın yanına ohh öptüm kokladım. Sonra ‘babayı bebeklerle birlikte dışarı alalım’ dediler. 3ü de, 3 dayanağım da, o ameliyat masasında beni uyanık tutan 3 sebebim de hızlı hızlı koşar adımlarla çıkmıştı ameliyathaneden.. Sonrasında dikişlerim atılırken hem fiziksel hem psikolojik çok zorlandım anestezi istedim, sakinleştirici yaptılar. Öyle böyle bitti çok şükür ameliyat. Ameliyathane kapısında beni annem babam ve eşim karşıladı. Onları görünce hayatıöda hiç ağlamadığım kadar ağladım, çok değişik duygular yaşadım. Onları gördükçe sakinleşemiyordum nolur dedim gelmeyin yanıma bakmayın bana, girmeyin odaya. Yalvar yakar ikna ettim. odama girdim tek başıma, bebeklerim yoktu. Koskocaman bir boşluk. Allahım dedim ne oldu bana.
Yavrularım uyandı, ikisi birden 🙈 devamını yazacağım inşallah