Ahh benim hikayem ne uzun ne meşakkatli, biraz evvel form da cinsiyet yüzünden evladını sevip sevmeme konusunda endişe duyan bir anne adayı vardi beni çok etkiledi nasıl böyle düşünür diye düşünüp dururken kendi hikayem aklıma geldi gelmişken sizinle paylaşayım dedim hoş daha evvel de paylaştım bu arada baya bir uzun baştan belirtmek isterim :) yaşadıklarım bu yazimin bilmem kaçı kadar siz düşünün… Bir kış günü mü desem ne o ana dair iki foto var biri giderken hicbirseyden habersiz gözlerinin içi gülen bir kadın, bir de dönerken neden çektiysem olayın ciddiyetinin farkında değildim demekki, ama aralarında 1 saat olmalarına rağmen bakışlar değişmiş biliyor musun ? Zaten o hasretin hüzünü en çok gözlerine yerleşir o gözlerdeki hasreti senin gibi hasret çeken bilir bakınca der ki aaaa benim gibi bakıyor öyle derin , o derin bakışlar önceki 26 seneyi silip attı daha evvelden ışıldayan gözler bana ait değilmiş de 26 sene sonra yeniden bir bakış bahşedilmişti sanki, doktor kapısında beklerken sıradaki insanları görünce üzülmüştüm yazık cocuklari olmuyorlar uğraşıyorlar demekki ne zor demiştim halbuki ben o zaman ilk ve son defa girip çıkacağım sanmıştım o kapıdan öylesine emindim çok düşündüm biliyormusun o cümleyi kibirle mi kurdum acıyarak mi kurdum ne amaçla kurdum da Rabbim bana yaşattı diye çok muhasebesini yaptım ama sonucunda hiçbir kötü art niyetim ile karşılaşmadım ben gece uykumda yüzüme küçücük sinek konup yanlışlıkla ona zarar verdiğimi fark edince eşimi uyandırıp acaba zarar mi verdim günaha girdim mi diye soran bir insandım çünkü o cümleyi de asla bir kibirle kuramazdım, yolda yürümekten usanmiş birini görsem arabama alan, sırf suyu bitsin diye her defasında o yoldan geçip sucu amcadan defalarca su alan insanım ben belki bir gün eve 10 dk erken gitmesine sebep olurum diye ve daha niceleri derken ben o kapıda onu hiçbir art niyetle demedigimide biliyordum ama olur ya insanın başına bir musibet gelince yanlış birsey mi yaptım diye sorgular öyle birseydi halbuki imtihana adım atıyormuşuz karı koca Rabbim bize dikenli yollar armağan ettiği günmüş o gün Armağan diyorum çünkü her imtihanın içinde bir armağan vardır benim armağanım Rabbim’e kavuşmak bir sürü tedavi süreci vs onlari da uzun uzun yazarım ama benim bahsetmek istediğim başka bir sevdam var bu zamana kadar kimseye hissetmediğim hissedemedigim bir sevda. Ben çok acılar çektim sanki biri beni durmadan duvara fırlatıp duruyordu öyle acılar çektim o acının içinde küçüldükçe küçüldüm hatta bazen yok olacağım sandım denemem gereken neler varsa denedim ama hep eksiktim kocaman bir boşluk vardi içimde dolmayan oyle kocaman ki ne yapsam az geliyor gibiydi sonra namaza başlamaya karar verdim 2020 ramazan ayı tedavi görmüyorum ama manevi anlamda huzura ulaşmaya çalışıyorum tabiki ilk hamle de ulaşamadım bildiğim şeyler vardı temelde ama bilmediğim şeyler bildiklerimden daha fazlaydı seccade başında hayatımda o kadar kaldığım süreç hiç olmamıştı günden güne daha fazla kalıyordum okuyordum okudukça ferahliyorum ama o zaman da tedavi eksikti ama ben yine de bırakmadım hayatımda o kadar güzel ramazan ayı yaşamadım, daha sonra yasaklar bitti iş hayatı normale döndü ibadetler bitti şükür sadece dilde kalmaya başladı bu sefer de tedavi vardi ama ben yine eksiktim o ikili buluşturana kadar çok çabaladım derken 9 ay ameliyat yumurta toplama PRP kist boşaltma derken 9 ay öyle geçirdim bu sürede ibadetlerimi çok fazla dikkat etmiyordum En azından geçen seneki Ramazan ayı gibi değildi derken Ramazan Ayı geldi çattı 2021 Ramazan geldiğinde geçen sene gibi olması için çok dua ettim sonra hemen namaza başladım hem namaz Hem oruç bir arada olunca ibadetin tadını tekrar aldım Bu sürede hastaneye gidip gelme devam ediyordu ameliyat olmuştum ve kontrole gidecektim sonra da transfer plan yapılacaktı hastaneye gittim her şey yolunda demişti o gün transfer O ay yapmak istediğini söylemişti vücudun salgılaması gereken hormonları kendiliğinden salgılamasını istedi Eğer salgılarsa transfer gerçekleşecekti Eğer salgılaması diğer ilaçlarla birlikte gerçekleşecekti Rabbime sonsuz şükürler olsun Vücut kendi kendine Doktorun istediği şekle geldi hiçbir ilaç kullanmadan 7 Mayıs 2020′ye transfer günüm karar verildi 2 iki tane embriyodan bir tanesi transfer edilecekti 7 Mayıs transferi mi oldum Ramazan ayı hala devam ediyordu yani Benim için içinde o kadar güzel günler vardı ki ibadet etmem için ibadet etmekten başka bir seçeneğim yoktu Kadir Gecesi günü akşam namazında oturduğum seccadeden gece 2.00 3.00 gibi kalkmıştım Hayatımda o kadar lezzetli bir kandil ya da Kadir Gecesi hiç geçirmemiştim o kadar güzeldi ki şu an bile iliklerime kadar hissedebiliyorum yapmam gerekenler o kadar çok araştırdım ki rabbim de hoşuna gideceği şeyleri o kadar çok araştırdım ki yaptım da ben Bu zamana kadar yapmam gereken şeyi belki en sonunda yaptım ben hep teslim Ama hiç bu derece teslim oldum hatırlamıyorum o kadar içim ferah ve huzurluy du ki eksik olan hersey tamamlanmış gibi. Yaşadığım her acı son buluyor gibi ağladığım her geceler yerini mutluluğa bırakacak gibi ben çok kısa sürelik evliyim tek avantajım ya da dezavantajim sağlık problemimi erken öğrenmekte oldu evlendikten 3 ay sonra öylesine gittiğim doktorda amh 0.24 olduğunu öğrendim günlerce araştırdım ağladım göz yaşı döktüm derken rahim filminde tuplerimin tıkalı olduğunu öğrendim yine ağladım sızladım açılır üzülme diye kendime teselli ederken pandemide heryer kapandı bana iyi gelecek ne varsa yapmayı denedim hicbisey iyi gelmedi biran evvel tedaviye başlamak istiyordum turkiyenin en iyi tuplerden anlayan doktoruna rahim filmimi mail olarak attım sekreteri aradi bilgilerimi aldi heyecanla doktordan gelecek telefon geldi “ bu tüpler açılması imkansiz ” imkansız mi ? Diyebildim evet imkansiz başka sorunuz var mi dedi yok diyebildim kapattı halbuki ne çok meth edilmiş bir doktor du acımasızca söyledi kapattı wc deydim lavabo nun önüne dizlerimin üstünde saatlerce ağladığımı hatırlıyorum kendi doktorum da tedavisinde başarılı ama dili cok sivri bir doktordu eğer ona gitmesem özele gidip bir sürü para vermem lazımdı derken 1 haziran 2020 normale dönüş de ben sabah 10 da randevumu aldım ve o gün tedaviye başladım rapor vs derken her ayın belirli günleri bazen 1 hafta bazen 10 gün ard arda yumurta takibi yaptırmaya gittim 80 km gidiş 80 km dönüş yolu kendi başıma gittim geldim çünkü eşim işten bu kadar fazla izin alamazdı bir geldi iki geldi ama her ayin 10 günü gelemedi maalesef derken ben 1 sene boyunca bu şekilde git gel yaptım yumurta toplama yumurta takibi her ay boynu bükük döndüm 1 senede 2 tane embriyo oluştu bu dönemde tekrar kapanma oldu ve ben araya zaman girmesin diye anestesiz işlem gördüm ameliyathaneler kapanmıştı çünkü tırnaklarım avuçlarıma saplandı ama ben yine de dayandım çünkü ben Anne olmak çok istedim 😔 bu süreçte 3 yumurta toplama iki tanesi anestesiz 1 ameliyat 1 prp 1 kist boşaltma işlemi oldum ameliyat sonrası rahmimin sol tarafının olmadığını öğrendik ne tüp var ne yumurta umudum kırılmadı mi kırıldı tabiki git gide zorlaşan yollar ama hep biliyordum bir gün anne olacağım diyordum inanın buraya yazsam yetmez derken doktorum artık bi kere transfer deneyelim dedi 2 embriyo nun biri 5. Gün biri 3. Gün olduğu için aynı güne transfer edilmiyordu ve 5. Gün transferini 7 mayıs 2020 de koydu bense dayanamayıp 14 mayıs 2020 de test yaptırdım o hayalini kurduğum ama rüyasını bile bir gün göremediğim dünyada en cok istediğim şey nasip olmuştu ruyaysa biri beni uyandırsın Allahim inanamıyorum dedim yüklerim hafifledi ve ben en çok Rabbim tarafından sesim duyulmasına çok sevindim bilmem buraya kadar okurmusunuz ama okuyan olursa hayata karşı ne istediğiniz ne hayaliniz varsa lütfen umudunuzu üzmeyin inanın ilk Rabbime sonra kendinize inanmaktan hiç vazgecmeyin 21. Haftadan oğlum ve benden selamlar oğlum siz teyzelerin ellerinden öper❣ mucize oğlum benim 💕