İlk defa post açıyorum belki bi faydam olur vesile olurum diye…
Kaygılı anksiyetik anneler için yazıyorum ki şüphesiz bu süreçte az ya da çok bir çok anne ve anne adayı kaygılanıyor. Bazı anneler baş etmekte güçlük çekecek zorlukta kaygılanıyor bende bu annelerden biriyim…
Bu süreçte nasıl bir yok izlediğimi sizlerle paylaşmak istiyorum belki sizlerde bir faydam olur diye. Gebeliğimden önce de ben 3 yıl boyunca anksiyete tedavisi gördüm ara bu nüksetti. Şimdi ben anksiyetemi bi hediye olarak görüyorum. Çünkü beni kendime getiriyor. Olumsuz düşünmüyorum. Düşünmemeye çalışıyorum. Çok tıkandığım zaman eşimle paylaşıyorum eşim sağolsun uzun uzun beni dinler ve telkinler verir. Eşiniz olmasa da anneniz ablanız arkadaşınız…hayatınız da böyle bir şey sahipseniz tamamdır. En çok korktuğum şey doğumdan sonra atak geçirmek. Sonra kendime söyledim ve bu hislerimi bi kağıda yazdım çok düşündüğümde okuyup kendime bunları hatırlatmak için. Dedim ki ben bu çocuğa bakamasaydım Allah bana nasip etmezdi demekki bende bu gücü gördü ve nasip etti. Ben olmasamda o çocuk bir şekilde Rabbimin gözetimin sakın çok merak etme. Allah hiç bir kulunu çaresiz bırakmaz muhakkak yardım etmek için bir halife dost gönderir… aklıma geldikçe sizlere yazacağım sürecimi… ama inanım kaygının hiç olmaması da kötü çünkü insan bu sefer nasıl yol alacağını neler yapması gerektiğine dair bir içmotivasyon bulamıyor.