Tüm hamileliğim boyunca buradaydım. Benim gibi ilk defa anne olacak hanımlara içimde kalanları, keşkelerimi ve kısacık tecrübelerimi aktarmak istiyorum. Öyle büyük keşkelerim oldu ki doğumdan sonra, bunların başında hamilelikte yaşadığım stres geliyor. Keşke diyorum keşke, eşim de olsa kimsenin beni daha doğrusu çocuğumu üzmesine, geleceğine olumsuz etki bırakmasına izin vermeseydim. Ömrüm boyunca bunun pişmanlığını yaşayacağım. Hiç birimiz isteyerek ya da kolay kolay üzülmekten yana kullanmayız tavrımızı ama keşke diyorum daha güçlü olup eşimi ve ailesini hiç takmasaydım mesela. Kafamı dağıtıp başka şeylerle daha çok meşgul olsaydım, kronik bir mutsuzluğa dönmeseydi bu. Gebelikte stresin etkilerini bir araştırın derim.
Sonrasında ten teması.. Zorunlu sezaryen oldum, genel anestezi altında, doğumdan sonra ilk 1 saat çıplak teni tenime temas etmeliydi, kıyafetlere boğup kucaklamamalıydım. Bunu sonradan öğrendim, şimdi keşke diyorum. Daha önce öğrenseydim. Bunu da araştırın. Anne bebek ten teması
Bir sürü kıyafet, ihtiyaç vs aldım ama keşke online eğitim alıp daha çok bilgi sahibi olsaydım.
Emzirme danışmanım olmalıydı. Bunun için gecikmiş sayılmam ama en başında bilmeliydim bazı şeyleri.. Anneme, büyüklerime güvendim fakat profesyonel yardıma ihtiyacım oldu. Sütüm yetmedi.
Bebeğimin kıyafetleri henüz hazır değildi yani yıkanmamıştı, apar topar zamansız doğurdum ve hala bebeğimin yıkanmamış kıyafet giymesine üzülürüm. Daha tedbirli olabilirdim. Daha zamanı var diye erteledim. Çevrem de zaten fazla hazırlık yapma kafasındaydı, dinlemeseydim keşke.
Doğum hakkında daha çok bilgim olsaydı ve daha az panik yapsaydım daha hazırlıklı olsaydım diyorum. Belki o sırada normal doğum isteyebilirdim bir engelim yoktu doktorum sezaryen yapalım dedi ve itiraz edemedim, şok halindeydim. Suyum gelmiş kanamam olmuştu. Planlı sezaryene saygım var ancak ben şahsi olarak vajinal doğumdan yanaydım.
Çatlak kremlerimi doğumdan sonra da sürmeliydim. Doğuma kadar çatlağım yoktu diyebilirim. Doğumdan sonra haritaya döndüm.
İlk 3 ay 4.trimester tadındaymış, bol bol kucaklamalı, çıplak tene temas etmeli, her istediğinde emzirmeli, bol bol dinlenmeli.. Öyle muhtaç öyle güzel ki yavrunuz.. Ben ona ilk zamanlar yapamadığım anneliğe üzülüyorum. Sebebi tamamen gebelikte yaşadığım stres kaynaklıydı. Lohusa depresyonunu buram buram yaşadım. Kim ne yaptıysa Allahtan bulsaydı ben takmasaydım diyorum.. O ruh hali doğuma, lohusalığa ve direkt olarak bebeğe etki ediyor. Bebeğiniz her şeyi ama her şeyi hissediyor.
Sağlıkla kucağınıza almanızı dilerim. Ben artık happy kidsteyim. Buraya bunları sizinle paylaşmak için geldim. Belki faydalı olur okuduklarınız.
Sevgiler ❤️