Kızlarrr merhaba. Öncelikle belki diğer anne adaylarına umut olur diye hamileliğimden bahsetmek istiyorum. Ben bu süreçte hep umut olsun diye bir sürü hikaye okumuştum. Hamileliğimi öğrendikten 8. Haftasındayken küçük bir lekelenme ve evde yatış süreci başladı. Daha sonra 14. Haftada çok büyük kanama yaşadım, hastaneye gözü yaşlı bebeğimi kaybettim diye gittim ama yaşıyordu. Progestan mantar yapmış o kanamış.24. Haftaya kadar nolur normal diye hep yattım. 24. Haftada zayıf hamile kalmamın ve yağ dokumun olmamasından kaynaklı bebeğin her hareketini hissetme, kasılmalarım başladı. Daha sonra rahim ağzım hızla 39 mmden 28 mme kadar düştü. Bu sefer de erken doğum için hep yattım. 27. Haftada sancıyla hastanede erken doğum için 3 gün yattım ve böbreğimde 3 cm büyüklüğünde taş olduğunu öğrendim, ondan kaynaklı hamileliğim boyunca hep enfeksiyonum vardı. Yine sürekli yattım ha doğdu ha doğacak derken 34. Haftadan sonra risk artık azaldı diye artık perinatologa değil kadın doğum uzmanına gitmeye karar verdim. Sonra bebeğimin gelişim geriliği olduğunu zayıf bir bebek olacağını öğrendim. Habire kilo aldıracak şeyler yedim. Sonraki haftada suyunun azaldığını daha sonraki haftada hem kordonda direnç hem de bir tur kordon dolanması olduğunu öğrendim. 36+0da artık suyu çok azalmış 37+ 0da alırım dedi doktor. Üç günde bir de görmem gerek diye de ekledi. 36+3 ye kontrol için gittiğimizde suyunun bir su bardağı kadar kaldığını, beni böyle eve gönderirse bebeğimi kaybetme ihtimalimin fazla olduğunu dile getirip doktorum yatışımı yaptı. Dün 36+4’te ciğer geliştirici vuruldum ve akşam üzere 17:00da sezaryene alındım. Kuvözde kalır mı, sağlıklı mı, nasıl geçecek bu ameliyat derken.. Soğuk odada buldum kendimi. Spinal oldum ve korktuğum gibi hiç değilmiş o iğne hiç acımadı. Çocuğun doğması çok kısa sürdü. O ağlama sesi geldiğinde benden sadece Allah’a şükür kelimeleri yükseldi ağlayarak. Çünkü biz buraya kolay gelmedik. Neyse iş , rahimi temizleme ve dikişe geldiğinde acı hissetmesem de ağrıyı ve çekiştirmezlerdi çok net hissettim. Olsun oğlum sağlıklıydı, çocuk doktoru anne yanı dediği an, hiçbir şey kalmadı aklımda. Hem emiyor hem de solunum sıkıntısı çekmedi. Ayrıca Gelişim geriliği denildiği oğlum 2700 gr doğdu. Onu götürdüler odaya, eşim onu bekliyordu orada. Benim işlemler bitti sonra ben de odaya gittiğimde emzirme faslına gelmiştik. Hem erken doğum hem de sezaryen oluşu, acaba sütüm gelir mi korkusunu yaşatsa da takmadım. Sonuçta sağlıklı ve yanındaydı. Bir türlü doyacaktı ha benden ha mamadan. Rabbime şükür sütüm de geldi. Bu sefer de göğsümü alamadı , kelebek silikon meme ucunu alıp denedik. Öyle içti ilk başta ve ekstra mama verdiler. Sonra ise benim göğsüme de alıştı. Yine şekeri düşmesin diye mama ekstradan veriyorlar. Şu an yanımda ve ben çok uykum olmasına rağmen onu izlemekten uyuyamıyorum. Uzun oldu kızlar hakkınızı helal edin. Ama ben de böyle umut veren hikayeleri okudukça içim rahatlardı. İnşallah birinizde bu umudu yeşertiriz. Stres yapmayın ve Allah’a sığının mutlaka. Oğlumla tentene temasın doruklarını yaşıyoruz. Darısı anne adaylarına ve bebek isteyen herkese olsun. Sağlıkla kalın ❤️