Belki benimle aynı şeyleri yaşayanlar vardır birbirimize destek oluruz oluruz diye yazıyorum bunları. Bugün 6 gün oldu doğum gerçekleşeli.
Hamileliğimin başından beri hep normal doğum istedim ve hiç korkmadım. Sürekli yürüyüşler yogalar ne gerekiyorsa yaptım. Her şey de yolundaydı normal olmaması için hiçbir sebep yoktu. Hatta 36. Haftada doktorumu değiştirdim normali destekleyen bir doktora geçtim. Daha önce düşüğüm olduğu için doktor çok beklemek istemedi ve 38+1 de suni sancıyla doğumu başlattık zaten 2 cm de açıklığım vardı. Odada pilates topu ve mat da vardı sürekli hareket ediyordum boş durmuyordum. Arada da nst ye bağlıyorlardı. Sancılar yavaş yavaş kendini hissettirmeye başladı 3-4 cm açıklık olunca doktor epidural isteyip istemediğimi sordu süreci de hızlandırır dedi. Ben de tamam dedim epidural takıldıktan sonra hiçbir sancı acı kalmadı. Bu arada epidural belden takılıyor ve sürekli serum gibi orada kalıyor ama hiç rahatsızlık vermiyor. Ben yine ebenin gösterdiği hareketleri yapmaya devam ettim akşama kadar. Arada yine nst. Açıklık giderek arttı ama doğuma dair bir belirti yoktu. Açıklık sonlarına doğru sancıları çok hafif hissediyordum yok gibi bişeydi. Artık sadece bebeğin gelmesini bekliyorduk. Yürüyüp sancı geldiğinde çömelip ıkınmamı söyledi doktor. Normalde çoktan gelmesi gerekiyordu ama doktor rahim duvarın çok sert bebek geçemiyo dedi😔 Son çare beni doğumhaneye aldılar. Normalde doğumhaneye giren 10 dk da çıkıyordu bebeğiyle. Sancılarla birlikte ıkınmaya başladım ama sancıları zor hissediyordum. Üstten de iki ebe bastırıyordu. Baya bi bastırdılar. Doktor da alttan uğraşıyordu hatta saçları bile eline gelmiş ama duvarı geçemiyormuş bir de bebek kafasını çevirmesi gerekiyormuş o an onu da yapmamış yarım saat falan uğraştık ıkınmalar bastırmalar en son erkek doktor bile çağırdılar daha kuvvetli bastırması için ama olmadı. Doktor vakumu da denedi. Vakum için de küçük bir kesi yaptı hatta ordan da dikişlerim oldu. Herkes çok uğraştı ama olmayınca olmuyor. Orda hemşire elinde havluyla bebeği beklerken bile hiç umudumu yitirmedim sonuna kadar sabrettim. Tabi her ıkınmadan sonra bebeğin kalp atışları kontrol edildi sorun olmayınca devam ettik. Kemiklerimin kırılmadığına şükrediyorum. En son artık bebek strese girdi kalp atışları hızlanınca doktor acil ameliyata almak zorunda kaldı hatta ekibin toplanmasını beklemeden beni ameliyata almışlar ben baygındım bebeğimi bile göremedim. Sonrasında da yoğun bakıma alınmış ben uyandığımda ağlıyordum🥺
doğumdan hemen sonra bebeğimi kucağıma alıp koklamayı çok istemiştim doğumdan yürüyerek bebeğimle çıkacaktım hep hayalimdi ama olmayınca olmuyor. Çok şükür ikimiz de sağ sağlim kurtulduk. Yarın kavuşacağız inşallah kızımla.
Merak ettikleriniz varsa sorularınızı bekliyorum.