Günlerdir ağlayıp duruyorum eşimle evlendiğimde başta böyle değildi böyle ailesini savunan her yaptıklarına göz yuman birisiyle evlenmez olsaydım şuan askerde görevi var yanımda yok çok zor günler geçiyorum psikolojik anlamda da çökmüş gibiyim çalışıyorum allahtan öyle günler geçiyo ailem diye demiyorum kimse düşünmüyo eşimin ailesi eşime gözü gibi bakıyo kayınvalidemi görümcemleri sevmiyorum herşeye hepsinin bir kulbu var benimle alakalı cephe aldım resmen onlarla görüşmeyi geç yüzlerini görmeye tahammülüm yok hamileliğimde bir kere destek olmadılar desteği geç aramadılar bile bişeye ihtiyacın var mı diye yalnız başıma hamilelik geçiriyorum eşimle telefonda konuşurken annesinden açıldı konuyu kapatmasını söyledim daha çok üstüme geldi beni aramadılar bile destek olmayı geç dedim onun mu çocuğu senin çocuğun diyip durdu madem öyle görmesinler dokunmasınlar bile dedim neymiş efendim onlar görürlermiş dokunurlarmış hatta bakarlarmış bile sen naparsan yap dedi bana bu konu boşanmaya kadar gider benim için hamilelik sürecimde eşimden de çok soğudum hamileyim diye alttan alıcağına zaten yanında değilim diyiceğine daha çok hakaret yedim durdum ağlayıp duruyorum şimdi çocuk değerli oldu gözünde benim değerim yok önemsediği yok o kadınlarla da (Kayınvalide ve görümceler) yan yana gelmek istemiyorum çocuğuma daha şimdiden doğunca görsünler dokunsunlar istemiyorum abartıyosam abartıyosun diyin ama dayanamıyorum yapmadıkları söylemedikleri laf kalmadı ben öyle insanlar görmedim ailemde böyle beni düşünen hiç kimse yok iyice yıprandım bıktım herşeyden