Buketar
Merhaba kızlar, ben de uzun zamandır forumda sorular soruyor cevaplar arıyordum ve nihayet gün geldi çattı, Allah’a çok şükür doğum hikayemi yazabileceğim gün de geldi.. Hamileliğimin başından beri hep normal Doğum istiyordum, 40. Haftama girmiştim fakat bebeğin gelmeye hiç niyeti yoktu, doktora göre 41i de beklesek zaten gelmeyecek gibiydi, bir yandan da ayaklarımdaki şişkinlik ve ödem ile idrarda protein test sonuçlarım bir arada değerlendirildiğinde doktorum gebelik zehirlenmesi şüphesi ile Doğumu başlatmak istiyordu. Normal Doğum istiyorsan suni sancı ile başlatalım ama 40ın dolmasını beklemeyelim, senin için riskli demişti.. Ben içimdeki sesi dinledim, kendimi iyi hissediyorum, tansiyon değerlerim de hep normal, imkanım varsa beklemek istiyorum dedim. 40. Haftam da 6 temmuz cuma günü doluyordu. Doktor da an itibariyle çok riskli bir durum olmadığını fakat değerlerim yükselirse riskli bir durumun oluşabileceği korkusuyla doğumu önerdiğini söyleyince ben bekleme kararı aldım.. en azından 40+0a kadar bekleyeceğim dedim.. bir yandan da suni sancıdan korkuyordum çünkü kendiliğinden gelmezse suni sancı verilerek Doğum her halükarda 6 temmuzda başlatılacaktı.. 5 temmuz perşembe günü bütün gün dua ettim, Allahım hayırlıysa kendiliğinden gelsin diye, o gece nişanım geldi, acilen hastaneye gittik, sancılarım başladı, 5 cm olana kadar kendi sancımı çektim ve sonrasında sancılar düzene girsin diye suni sancı vermeye başladılar.. O kadar korktuğum sancıların her biri bana ayrı mutluluk veriyordu, bebeğim doğal vaktini doldurmuş, gelmesi gereken vakitte kendi alametleriyle geliyordu, Allah’a devamlı şükrettim, her bir sancıda derin nefes alıp dua ettim, İnanın Allah ona dayanma güç ve kudretini de veriyor beraberinde.. bu vesile ile Gece 3.45te başlayan sancı süreci, 11.45e kadar sürdü ve 8 saatin sonunda beni 10 cm açılma ile doğumhaneye aldılar.. Doğum anında heyecandan mıdır bilmiyorum ıkınma kısmında çok zorlandım, doktor düzgün yapamadığımı, kabız olmuş gibi ıkınmam gerektiğini, oysa benim karnımı yukarı kaldırdığımı ve doğumu zorlaştırdığımı söyledi, BÖyle devam ederse sezeryana dönmek zorunda kalacağını söyleyerek ameliyathaneyi arattı hazır olmasını istedi, çok korkmuştum, normal doğumun en zorlu süreci olan sancı ve açılma kısmını çektikten sonra sezeryana girmek istemiyordum, biraz daha çabaladım doktor önce iyi gittiğimi sonrasında yine yapamadığımı söyledi ve işin kötü yanı, devam etmek zorundasın yoksa artık sezeryana da alamam dedi çünkü bebeğin kafasının bir kısmı çıkmış, bebek doğum kanalında durmaktaydı.. Bir yandan ıkınıyordum bir yandan da birkaç ebe adeta üzerimde tepiniyordu, nefes al ver dedikçe eziyet çekiyordum çünkü üzerimdeki baskı ile nefes almakta güçlük çekiyordum.. birkaç dakika içerisinde bebeği çıkardılar, ilk anda ağlama sesini duyamadım, Bebeğim oksijensiz kalmıştı, acilen yoğun bakıma gönderdiler, göremedim, dokunamadım çok ağladım ama nihayetinde 6 Temmuz Cuma günü, tam ezan vaktinde, öğlen saat 12.36’da tombalak tosbağamı, oğlum doğmuştu.. mucizem gerçekleşmişti.. odaya geçtiğimde bebeğimi getirdiklerinde aldığım koku, tensel temas dünyalara bedeldi.. çektiğim tüm acılar bir an Yok olmuştu.. Allahın izniyle canımmoğluma kavuşmuştum.. inşallah sizler de gönlünüze göre bir Doğum Yaşar, sağlıkla sıhhatle kucaklarınıza alırsınız bebişlerinizi.. benim naçizane tavsiyem normal doğumdan korkmayın, sonrasındaki rahatlık kesinlikle çekilen acılara değiyor, sanki hiçbir acı çekmemiş, Doğum yapmamış da koşacakmış gibi sağlıklı hissediyorsunuz, bebeğinizi rahatlıkla kucağınıza alıyor emziriyorsunuz.. gerçekten paha biçilemez bir duygu bu.. Allahın hepinize bu duyguyu yaşatması ve güzel günler göstermesi dileğiyle...