Selaaam kızlar bilen bilir geçenlerde post açmıştım annemin yanında kalıyorum babam şehir dışında olduğu için diye hatırlayanlar vardır belki.Ama özet geçeyim Abim anne babamı reddetti istemiyor eşiyle olmak istiyor annemlerde istemiyorlar ben tek çocuk gibi bişey oldum üstüme titrer oldular ben evleneli de bir sene olacak Eylül’de babam bu yüzden şehir dışına çıktı kafa dağıtmak için annemde tek kalmasın diye bize emanet etti eşim sağolsun kabul etti annemlerin ev müstakil olduğu için buraya geldik 5 aylık hamileydim geldigimizde şimdi 32 haftalık olduk ne gezebildik eşimle ne bir yerlere gidebildik ne baş başa kalabildik hiç bir şey yaşamadık eşim yine anlayışla karşıladı ama ben biraz öyle değildim açıkçası çok uzaklaştık çünkü.Evet annem olduğu için yanımızda hem tek bırakmaya vicdanen rahat edemezdik onu da alıp gittiğimiz oldu ama ister istemez mesafeli davranıyorsunuz eşinizle eşim çok cekingendir zaten bütün yaz böyle geçti hadi neyse falan dedim ama yataklarımız bile ayrı ev pek müsait değil çok uzaklaştığımizi düşünüyorum eşimle eşim pek bir şey demiyor ama her evi yoklamamizda evim evim güzel evim diyor üzülüyorum bende farkındayım ama kendisi çok ısrar etti ben mecbur değilsin diye söyledim 😞 Neyse şimdi babam geliyor eve geçebilirdik fakat bir sorun çıktı ve henüz sonuç alamadım uterin alter direncim yüksek çıktı bu yüzden başka bir doktora gösterdiğimiz de sonucu evde tek kalmamam gerektiğini her an her şey olabileceğini bı anda baş ağrısı ve tansiyon yüksekliği yasayabilirmisim ve baygınlık gecirebilirmisim öyle söylemiş ve erken doğum riskim olabilirmiş bu da hem bebeği hem anneyi riske atabilirmiş annem gitmemi istemiyor eşime söyledi ben biraz duygusaldım ağladım annem eşime anlattı böyle böyle diye gitmeyin burda durun falan dedi riskli falan dedi eşim destek oldu Allah razı olsun bin kere ondan sonra eşim eve gitmeyi istemedi ama ben eve gitmeyi çok istiyorum hem annemlerin ev sobalı burada kalamam ve ben aile kavramını çok yaşayamadım eşimle çok tek kalamadım sürekli birileri gelip gidiyor mesela evledigimizin ikinci haftası görümcem gelip bir hafta bizde kaldı her şey içimde kaldı bende bı evim olduğunu kavrayıp öyle yaşamak istiyorum ama sürekli yok kaynana da kal annende kal bir turlu evimde durup evime isinamiyorum ama evimi çok seviyorum evimden başka yerde rahat edemiyorum.Esimle tek muhabbetimiz napiyon günün nasıl geçti iyi güzelmiş şeklinde oluyor sanki evli gibi değilde nisanliisiz gibi sürekli birileri bizim ysnimizda hiç başbaşa kalıp bir şeyler konuşamıyorum odaya gitsek bak bak neler yapıyorlar erken gidiyorlar laf söz kendi kafama göre hareket ediyorum eşimde aynı öyle oturup ortak bir karar dahi alamıyoruz inşallah Çarşamba günü kesin sonuç alacağım ama eşim bu riskten dolayı eve gitmek istemiyor bende çok eve gitmek istiyor ne yapabilirim gitmeli miyim gitmemelim çok arada derede kalıyorum bana bı akıl fikir verin Allah aşkına kaynanmlar ayrı bir dert laf sokup duruyorlar zaten çok uzun oldu kusura bakmayın içimi döktüm başka anlatacak kimsem yok 😞