Seyhan34 herkes diyor ya yazıma ağlayarak okudum. İnanın şimdi ben ağlayarak okuyorum dün akşamdan beri öyle hassaslaştım ki. Eşimle yürüyüşe çıkmıştık ve ne hikmettir ki oğlum doğduğundan beri ne zaman dışarı çıksam mutlaka bi down melek ile karşılaşıyorum. 11 yaşındaymış adının elif olduğunu öğrendim hemen anne babasının yanına koştum oğlumu da alıp beni gerçekten anlayan insanlarla konuşmak rahatlatıyor beni çünkü artık. Parktaki oyuncaklara daldı elif o sırada tüm çocuklar kaçışmaya başladı çocuklar kaçtıkça elif hırçınlaştı ben bi yanda annesi bi yanda ağlamaktan harab olduk. Ablanın dediği tek şey ne eşim kaldı ne kardeşim herkes bizden veremliymişiz gibi kaçıyor. İçimin acısı bi eşim bana ilk söylediğinde bide ablanın dün akşam bu lafı söylemesiyle aynı derecede belki daha fazla. Neden biz insanlar böyle dışlıyoruz? Kendi çocukları sağlıklı evet ama en ufak bir ateş e bakmaz mı hasta olup elden ayaktan düşmeleri? Kim ister evladının böyle olmasını kim diler? Rabbim bizlerin yardımcısı olsun. Hikayemde de bahsetmiştim gurbetteyim diye bu ay sonuna memlekete gitmeyi düşünüyorduk artık bunu rafa kaldırdım. İnsanların bana acır gözle bakmasını evlâdıma laf söylemesini kaldıramıcak güçteyim geceden beri..