Sonunda bende doğum yaptım mucizeme kavuştum. Bugün bebeğimin kucağımda olduğu 5. gün şükürler olsun. Şimdi sıra da benimde doğum hikayemi yazmakta. Bebeğimi tam 40 hafta 4 gün bekledim ancak yavrum biraz nazlıydı, gelmek istemiyordu. Son kontrolümde doktorum doğumun sezeryan olacağını ve daha fazla beklemiceğimizi söyledi. Ardından hastaneye yatış yaptık ve ögleden sonra gelicek olan oğlumu beklemeye başladık. Saat geldi ve biz ameliyathanenin yolunu tuttuk. Hayatımda ilk defa narkoz, ameliyathane gibi bir olayla karşılaşıcaktım bu nedenle aşırı korku ve panik vardı. Oncelikle spinal anestezi olarak baslandı ve en basta doktorum beni acı hissetmeyecek ancak dokunuslarımı hissediceksin diye uyardi. Anestezi malesefki bana yeterli gelmedi ikinci dozda yapıldı ancak buna rağmen dokunuşlari aşırı hissetmem sonucu panik atak geçirerek krize girdim. Son çare olarak genel anestezi vererek uyutmak zorunda kaldılar. Uyandığımda herşey bitmişti ve malesef bebeğimi o anda görememiştim. Hem narkoz etkisiyle hem ağrı sızı hemde bebeğim nerde diyerek bütün hastaneyi inlettiğimi söylediler. 2 gün hastanede yattıktan sonra kucağımda yavrumla sağ salim evimize gelmek nasip oldu. Dikişlerim nedeniyle çok zorlanmam dışında bu tarif edilemez annelik duygusuna çok alıştım. Biz hikayemizin sonuna geldik. Darısı tüm evlat isteyen, bekleyen, bu yolda yürüyen tüm anne adaylarına olsun inşallah. Anneliğin getirdiği bu güzel ama bir okadarda yorucu süreçte yoğunluktan dolayı buradan uzak kalıcağımi bilerek herkese hoşçakalın diyorum. Dilerim çıktığınız bu yolculukta herşey gönlünüzce olsun 🖤✋🍀