Merhaba hanımlar bu mutluluğu sizinle de paylaşmak istedim.En baştan söylemeliyim ki her gebelik her doğum kişiden kişiye değişir ve farklı duygular besler.İlk gebeliğim olduğu için neyle karsilacagımi bilmiyordum ve açıkçası çok korkuyordum. Çünkü kendimi biliyorum acı eşiğim çok düşük ve iğne görünce bile korkan bir insanım. 8.8 de( bu arada evlilik yıldönümumuz) bir gibi hastaneye sancılarim olduğu için gittim. Sancım çok gibi geliyordu ama hastanede kontrol yapıldıktan sonra doğumun başlamadığini herhangi bi belirti olmadığını söylediler boşa gitmiş olmuş sancı var ama yeterli değil dediler geri eve geldik. Tabi ben stres yaptım üzüldüm. Ertesi gün hem ağrılarım hem belirtilerim daha da artmıştı ama bekleme kararı aldım gece onbir gibi sancılar artınca doktorumu aradım eğer dahada devam ederse hastaneye gelmemi soyledi. Gece bir gibi daha da arttı ve iki çeyrek de ben artık dayanamıyorum dedim ve hastaneye gittik. Orada doğumun başladığını ama sancinin çok açıklığın az olduğunu söylediler saatler sürdü sancilarim ama 3 cm dediler açıklık için.. Ben artık ağlamaya başladım dayanamadım doğum için 10 cm istiyorlar benim o sanciya 3 cm olması çok üzdü. Boşuna acı çekiyorum dedim. Tam 12 saat sürdü ağrılar bağırma çığlık çığlığa kaldım. En son raddeye gelene kadar çok vazgeçtim istemiyorum ben normal doğum beni kurtarın yalvarırım ağrılarım dinsin diye yalvardım ebelere ama Allah razı olsun ne o kadar bağırmaya ne de benim o hallerime hiçbir olumsuz bişey söylemediler. Sen yaparsın az kaldı dayan sonuna kadar bak bitti olur diye motive ettiler beni. Ağrı kesici diye suni sancı verdiler ve acilmam daha hızlı oldu. Benimle sürekli ilgilendiler. Eşim yanımdaydı ve her saniyesine şahit oldu en büyük destekcilerimden biri oldu. Biraz korktu ama iyiki gördü ve yanımdaydı diyorum şimdi. Ertesi sabah 10.08 de 13:25 de doğuma aldılar o sancilardan sonra sürekli ikinmaya başladım üç gecenin verdiği uykusuzluk yorgunluk bagirdigim için oluşan halsizlik beni bitkin düşürdü ama ne olacaksa olsun deyip gittim doğuma ve o müthiş an kendimi tam bırakmışken kızımın gelişini hissettim. Sağolsun doktorum da başından beri yakından ilgilendi kendisi girdi dogumuma beni motive etti. En başından beri çok doğru bı tercih yaptığım için çok mutluyum. Doktir dikiş atarken hiçbisey hissetmedim bile kızımı onun ağlamasını giyinmesini izledim. Hep derler ya kucağına aldigin ilk an herşeyi unutuyorsun ve değiyor diye gerçekten yaşadığım herşeyi 12 saat süren o acıları herşeyi unuttum ve mis gibi kokan kızımı kokladım. Çok uzun oldu kusura bakmayın ama gerçekten paylaşmak istedim. Rabbim bekleyişte olan herkese yardım etsin her hikaye kendine özel dediğim gibi bunları sadece içimi dökmek için yazdım. Şimdi bir günlük kızımla herşeyi unutmuş durumdayım.❤️🥰