Doğum yapalı 4 gün oldu ancak ayrıntılı bir şekilde yazmaya şimdi fırsat bulabildim. 23 yaşımda,evliliğimin ilk yılında,çok sevdiğim kocamdan kızıma hamile kaldım. Hiç pişman olmadım,“üstesinden gelebilecek miyim” diye hiç endişe etmedim. Çünkü kendimden ve eşimden çok emindim.
Kızımın adı Zeynep. Anlamı; “babasının kızı,babasının süsü” demek.. Babasıyla hiç iletişim kuramamış baba sevgisi görememiş bir kız olarak kendi kızımın babasına çok düşkün olmasını istedim hep. Ben babama sarılamadım o sarılsın doya doya dedim. Kızım beni değil, babasını daha çok sevsin istedim. Hatta beni babasından kıskansın.. Bu yüzden kızım olacağını öğrendiğimde hemen adını Zeynep koymak istediğimi eşime belirttim. O da itiraz etmeden kabul etti.
Çok şükür ki,hamileliğim çok rahat geçti. Kızım bana bir kez olsun eziyet etmedi. Hiç mide bulantısı,kusma vesaire yaşamadan hamileliğimi geçirdim. 50 kilo ile hamile kalığ 74 kilo ile sonlandırdım. İştahım çok fazlaydı ve ne bulduysam ağzıma atıyordum.😂
Hamileliğimin 30.haftasında bebeğimin 1 hafta geriden geldiğini ama bunun sorun olmayacağını öğrendim. Doktor kızımın minyon bir bebek olduğunu söylemişti.
40.haftaya girdiğimizde doktorum artık bir an önce doğumu başlatmamız gerektiğini söyledi. Belli bir zaman verdi ve o zamana kadar kendi sancılarım gelmezse suni sancı ile doğumu başlatacağını söyledi. O hafta eve gidince evde nişanım geldi ve sancılarım kendiliğinden başladı. Öyle olunca doktorum suni sancıdan vazgeçti ve kendi sancılarımı çekmeye başladım. Sancılarım çok şiddetli geliyordu. 2 gün boyunca evde dakika tutarak kendi sancılarımı çektim. Sancı geldikçe,yere çöktüm. Bağırmamak için kendimi sıktım. Nefes egzersizi yaptım. Ebeler sancılarımın çok kuvvetli geldiğini ama açıklığın henüz yeterli olmadığını söyleyip beni sürekli eve yolluyorlardı.
En son salı günü saat 5te sancılarımın artık dayanılamayacak hale gelmesinden dolayı acilden giriş yaptım. Ebeler açıklığımın 7 cme ulaştığını söyleyip hemen yatış verdiler. Sancı odasına alındım ve plates topuyla egzersiz yapmaya sancıları karşılamaya başladım. O sırada kendi doktorum geldi. Açıklığıma ve çatıma bakmak için beni masaya yatırdı. Çatı muayenesi yaparken doktorumun yüz ifadesi değişti. Bi terslik olduğunu o an anlamıştım. Hemen bi yandan da ultrason cihazıyla bebeğimi incelemeye başladı. Sonra başka bi doktor çağırıp onunla da bir şeyler konuşup gittiler. Tabi bana bir şey söylemediklerinden ben de telaş ettim.🤷
Sonra tekrar kendi odama geçtim. Odama giderken doktorun suyumu patlattığını ve suyumun akmaya başladığını farkettim. O andan itibaren sancılarım birden çok şiddetlendi. 2 dakikada bir gelmeye başladı. Hemen doktoruma haber verip sancılarımın çok şiddetli olduğunu söyledim.
Doktorum hemen geldi. Doğumun başladığını ama çatımın dar olduğunu ve bebeğin kafasının su toplamaya başlamış olduğunu ve başının aşağıda değil sağ tarafımda sıkıştığını söyledi. Normal doğum yapamayız bebeğin omzu geçmez dedi ve hemen sezeryana almamız lazım diyerek beni bilgilendirdi. Tabi ben bi yandan o şiddetli sancıları çekiyorum ve bi yandan bebeğim için endişelenirken bir an dondum kaldım. Hemen beni hazırladılar. Doğum başlamak üzere olduğundan dolayı şiddetli sancılarım vardı o yüzden sezeryan hazırlıkları biraz zor oldu. Belden iğne vurulacağı zaman,sonda takılacağı zaman benim sancılarımın kesilmesini beklediler.😂
Sonra bir baktım ki,ameliyat masasındayım. Tarifi imkansız bir duygu. Normal doğum diye beklerken kendimi bir anda sezeryan masasında bulmak. Hemde 8 cm açıklıkla.😂 Boş boş gözlerle olan biteni şok içinde izliyordum. O kadar boş bakıyordum ki,bir ara başımda anestezist bana bir şey olduğunu sanarak “iyi misin” diyerek beni kontrol etti. Anestezist sürekli olarak bana sorular soruyore ama ben hiçbirine cevap veremiyordum. Çünkü tam anlamıyla şoktaydım.😂
Ve sonra o an.. Bebeğimin ağlama sesi. Ben başladım ağlamaya. İnsan istemsizce ağlıyormuş o sesi duyunca bunu anladım.. Sonra başımdaki anestezist ağzından kaçırarak “kakasını yapmış” dedi. Onu duyunca başladım daha çok ağlamaya. Korkma dedi,bebeğin iyi. Ama korkmamak mümkün mü? Kızımı hemen 5 saniye kadar tenime dokundurup götürdüler. Başladılar beni dikmeye. Ben tabi bebeğimi düşünüyorum iyi mi acaba diye. Plasentam bozulup enfeksiyon yaymış vücuduma. Ondan dolayı 1 saat kadar antibiyotik tedavisi gördüm. Ameliyattan hemen çıkamadım. Ben 1 saat kadar çıkmayınca eşim ve ailem telaşa kapılmışlar.
Servise çıktığımda hemen eşime “Zeynep iyi mi, Zeynep nerde niye ağlamıyor” diye sordum. Bi baktım kızım orda sessiz sessiz uyuyor. Hemşireler bile bebeğimin sakinliğine çok şaşkındı.😂 Çok şükür hiçbir şeyi yoktu gayet iyiydi. Devlet hastanesinde doğum yaptım. Yanımda refakatçi olarak kendi annem,kaynanam ve eşim kaldı. Normalde buna izin vermezler ama bize tolerans geçtiler sanırım.😂 Şükürler olsun biz iyiyiz. Allah doğum yapacak herkese yardım etsin.