Merhaba Kızçeler ☺️
Biraz uzun olacak, umarım bazılarınıza umut olabilirim ☺️ Ben hamile olduğumu öğrendikten 1 hafta sonra kanamalarım başladı. Kanama alanı çok geniş gözüküyordu ve kese belli bile değildi. Bir kaç doktora gittim ve doktorun bir kaçına bu kesenin tutunma şansı yoktu her seferinde ağlayarak dönüyordum eve inanın hayatımın en zor haftalarını geçirdim. Taa ki Karataş Hastanesin de Osman Bey le karşılaşana kadar bana o kadar umut oldu ki anlatamam. Tabiki bebeğimin tutunması Rabbimin mucizesi ve bize hediyesi ama insan bir Umut arıyor kendine. İlk üç ay sürekli yattım. Sonra herşey yoluna girdi derken sebebi belli olmayan birkaç kanama daha yaşadım. Tam herşey geçti şükür derken. Gebelik şekeri, yüksek tansiyon ve erken plesanta yaşlanması başladı = erken doğum riski ve benim haftam çok erkendi. Tekrar yatmaya başladım, çok şükür ki bebeğim direndi ve gayet sağlıklı 37+4 de mecburi sezeranla kucağıma aldım. Arkadaşlar her doğum kişiye özel ☺️ Ben o kadar korkarak girdim ki doğuma hem bebeğim iyi mi düşüncesi hem de ilk kez bıçak altına yatacak olmam beni aşırı tedirgin etti. Hiç kotktuğum gibi değildi ne iğnenin girdiğini ne çıktığını hissettim. Doğum enasında sadece mide bulatısı yaşadım onu da bir ilaçla çözdü hemşirem. Tahmini 5 dakika sonra oğluşumun sesini duydum dünyanın en güzel sesiydi. Sonrasında elbette ağrım oldu sadece biraz güçlü olmamız lazım. Şimdi yanımda ve herşeye değdi. Kim ne derse desin kendinize güvenin normalmiş sezeryanmış sağlıklı olan sizin ve bebeğiniz için neyse bırakın o olsun her şekilde anne oluyorsunuz kızlar bırakın elalem istediğini söylesin. Sağlıkla kucağınıza almanız dileğiyle bebeklerinizi. ☺️