Biraz üzebilirim,biraz sukrettirebilirim biraz da sıkabilirim sizleri kızlar şimdiden kusura bakmayın ama içimi dökmek,tüm samimiyetimle dökülmek istiyorum.Kendimi bildim bilesi polikistik over hastasiyim.Doktorlar bana bu hastalık tanısı ilk koyuldugundan beri hamile kalman zor olabilir demişti,yıllar yıllar önce.Ancak ben korunmayı bıraktıktan kısa bir süre sonda hamile kaldım çok çok şükür.Yaklaşık 7,5 ay önce kalbi durdu bebeğimin düşük yaptım.Şeker hastasiyim aynı zamanda çok çok kötüydü şekerim 500 lerde falandı hamile kaldığımda komaliktim bildiğiniz yani..Onun da etkisi oldu belki bilemiyorum hastane genetik incelemeye göndermedigi icin onu da öğrenemedik..Hayatımda yaşadığım en zor en dayanılmaz anlardan biriydi bebegimi kaybettiğim an,kimseye yaşatmasın Allah,çatalda doktorun kalp atışı duymuyorum dediği anı hafızamdan silip atmak istiyorum ,atamıyorum,yapamıyorum.Orada hıçkıra hıçkıra
aglarken kürtaj mi istiyorsun dusuk mu yapmak istiyorsun diye konuşulan prosedürleri..Daha kaybettiğimi kabullenememisken..Yüregimden geçen hep kız evlattı Allah biliyor,telefonumun notlar kısmında 2 erkek, yaklaşık 20 tane de kız ismi kayıtlıydı araştırıyordum devamlı ,görünce kendimden utandım,yaşasaydın da benimle olsaydin da cinsiyetin ne önemi olurdu diye yedim kendi kendimi.Şimdilerde ovulasyon testi yapıyorum bırakın çocuğu yumurtlama dahi goremiyorum düşükten sonra adet düzensizliğim daha beter oldu hergun test yapa yapa kafayı yedim,yumurtlama görmeyince yedim bitirdim kendimi,psikolojim Allah bullak oldu.Etrafımda bir anda bütün arkadaşlarım hamile kalmaya başladı sınav bu ya hic kıskanmadım,içerlenmedim benim de olsun istedim sadece olmadı..Mutluluğunu benimle paylaşan arkadaşlarım ay canım insallah senin de tez zamanda olsun,Allah sana da nasip etsin cümleleri her geçen gun canımı daha çok yakmaya başladı cunku hic olmayacakmış gibi hissetmeye başlayıp daha çok dibe vuruyordum.Bana acıyorlar gibi geliyordu daha çok zoruma gidiyordu..Hep aileme çevreme arkadaşlarıma dik durmaya çalışıyordum takmıyorum ki ben,üzerinde durmuyorum Allah nasip eder elbet diyordum ama içimdeki acı dinmiyordu,dışarıya güçlü görünüp içten içe tükenmekten de yoruldum anlayacağınız..Eşimin de babası kanser hastası.Onu çok seviyorum öz babam gibidir,dünya iyisi tatli bir insan hastalığının ilerlediğini duyunca içimden ilk gecen Allah’im ne olur ona bir torun verebilmeyi nasip et demek oldu..İcim içime sığmıyor simdi,daha çok sabırsız,daha çok telaşlı daha daha istekliyim.İnsallah rabbim bana,bize bu duyguyu nasip eder.Evliliğimin ilk başlarında hep istemiyorum çocuk erken daha var diyordum,bazen Allah beni cezalandırıyor mu,imtihan mi ediyor diyorum.Bilmiyorum.Elimden geldiğince maneviyatımı güçlü tutmaya çalışan bir insanım.Dualarımda hep hayirli zamanda hayırlı bir evlat sahibi olmayı dilerim.Belki de hayırlı zaman bu zaman degil biliyorum ama icimdeki bu sabırsızlık duygusunu yenemiyorum,odak noktamı değiştiremiyorum.Kariyerimle alakalı ciddi bir sınav projem var yıllardır beklediğim ona bile adapte olamıyorum.Lütfen dualarınıza beni de ekler misiniz?Belki birinizin ettiği dua vesile olur yüreğimi ferahlatmaya..