Bende doğum hikayemi paylaşmak istedim sizlerle, benim bebek 3 hafta önden gidiyordu 39. Haftada 4200 kilo olmuştu kafa çapı içinde büyük dedi doktor inşallah kanala yerleşir dedi açılmada 1 cm ama sunni sancı deneyelim istersen dedi bir kaç gün düşümdüm bebişinde geleceği yok gittikçede büyüyecek mecbur tamam deniyelim dedim, sunni sancıyı da ilk doğumumdan biliyorum hiç açılmasız sunni sancı ile doğmuştu oğlum yine sunniyi göze alarak gittim doğuma. Başladık vermeye 10 saat oldu verdi sancılar 100 oldu ama açılma 3 te kaldı kafası kanala yerleşmedi, açılma olup yine kafasını kanala yerleştiremezse vakum kullanabilirim ordan sezeryana bile olabilir deyince çok korktum tmm sezeryan olsn dedim ve sezeryan olacağım hiç aklıma gelmezdi hiç bir şekilde araştırmadm hiç bir şeyini. Girdim spinal anestezi oldum onda zor değildi ama çok gergindim korkuyordum acı yoktu ama orda bişiler yapıldığı hissi vardı çok şükür bebişim sağlıkla çıktı. Ama sezeryanında sonrası öyle zormuş ki hele benim gibi kabız bünyeli biri iseniz, ayağa kalkma bebişi emzirme bi şekilde hallettim onlar çok kötü değildi ama o gaz varya çıkmayınca omzum gögüs kafesim sıkışıp ölüyorum sandım. Hadi oda geçti eve geldim bi büyük oğlum var normal olsaydm onla daha iyi ilgilenebilcektim buda abisi gibi gazlı biraz zorluyor. Hamileliklerim bi o kadar güzel sorunsuz geçsede lohusalığım kötü geçiyor, işte ben sezeryan oldum diye diye ağlayasım geliyor büyük oğluma yetemiyorum ona ihanet ediyor gibi sürekli ağlıyorum hamileyken hiç böyle düşünmüyordum. hadii ilkinde tecrübesizdim sürekli bebek ağlıyor ben ağlıyordum bunda olmaz diyordum şimdi bundada var. Çok şükür diyorum hayırlısı buymuş normal olsa kanala sıkışabilirdi diyorum sağ sağlim doğdu diyorm ama sonra yine ben sürekli kendimi suçlayıp ağlıyorum engel olamıyorum. Depresyonamı girdim acaba diyorm. İşte böyle kızlar hepinize okuduğunuz için teşekkür ederim sağlıklı hayırlı doğumlar dilerim ♥️