Hamileliğimin başından beri bu sayfayı yakından takip ederim özelliklede normal Doğum hikayeleri okumakla geçerdi zamanım ilk İlk hamileliğim olduğu için sürekli korku halindeydim ama kendimi normal doğum için o kadar şartlanmıştım ki sürekli ben normal doğum yapacağım diye geziniyordum etrafta hamileliğimin 34. haftasında erken doğum riskimle başlamıştı korkularım 34. haftanda hafif sancılarım olması nedeniyle hastaneye yatışı yapmıştım o zaman bir gün hastanede kaldım ciğer geliştiriciler vuruldum bir gün geçtikten sonra taburcu oldum ve artık her zaman erken doğum korkusuyla devam etti bu erken doğum riskinden önce çok çok hareketliydim hep yürüyüşler yapardım çıkardım hareketler yapardım evde egzersizler yapardım ama bu riskten dolayı biraz biraz ara vermiştim herneyse hamileliğimin son haftalarında doğru hafif hafif sancılarım başlamıştı ama hepsi de yalancı sancıydı hep neyse te de çıkar da mı yalancıydı son haftalarında hep doktora giderdim ama bir türlü kızım gelmek bilmiyordutaki 40. haftamın başlarına kadar 40. haftamın başında artık doktor eğer gelmezse perşembe günü yatış yaparız demişti Ve ben de o kadar uğraşıyordum ki gelmesi için ben artık çok istiyordum gelsin bunun için sürekli yürüyüş yapardım merdiven çıkardım evde egzersizler yapardım her gün duş alırdım hurma yerdim ve daha bir sürü şey yapardım ben artık umudumu kesmişken 7 Haziran pazartesi sabahında saat 7:30 gibi uyandım yatağımdan telefonla oynarken birden karnıma bir ağrı sancı girdi ne tesadüftür ki o gün de eşim evde değil şehir dışındaydı ama birkaç saat sonra dönecekti ben de zaten doğum sancısı değildir herhalde üşüttüm dedim birazdan geçer diye düşündüm ama geçmek bilmedi ben de sancıları takip etmeye başladım ama şunuda anladım ki böyle bir sancı daha önce gelmemişti o yüzden anladım doğum sancısı olduğunu çünkü yalancı sancılar gibi değildi asla ben sancıları takip ederken sık gelmeye başladı hemen başlamaz rağmen sık gelmeye başladı ben de duşa girmeyi düşündüm ama biraz daha beklemek istedim bekleyince daha da artmaya ve şiddetlenmeye başladı ben kesin doğum yapacağım dedim o yüzden duşa gireyim dedim sıcak bir duş aldım sancıları takip etmeye başladım yedi 8 dakikada 1 gelmeye başladı ben evde evin içinde yürüyorum hareketler yapıyorum ama sancılar sık sık gelmeye devam ediyordu eşimi aradım ve ona ben galiba ben doğum yapıyorum dedim oda işinin az kaldığını ve geleceğini söyledin ben de dayanacağımı ve evde sancılarımı çekeceğimime karar vermiştim biraz daha bekledim ve mesajlarımı takip etmem mera man sancılarım daha da arttı bu böyle olmaz dedim enişte mi aradım ablamla birlikte gelip beni aldılar ve hastaneye gittik hastaneye gider gitmez beni muayene ettiler ama ben hala sancılarımı çok güzel çekiyorum o kadar da dayanılmaz sancılar değildi altı 7 dakikada 1 geliyordum Ama ben hala dayanıyorum ve açılmamın iki veya üç santim olduğunu düşünüyorum daha sonra muayeneye geçtim hemşire ebe benim muayene ettiğim ve 5:30 altı santim açılmam olduğunu söyledi öyle söyleyince ben de artık yorul yarıladım zaten az kaldı dedim daha sonra dilek beni doğumhaneye aldı doğumhanede üstümü değiştirdim ve direk yatağa alındım bana suni sancı verildi daha sonra Ebeler suyumu patlattı suyumu patlattıktan sonra sancım daha da artmaya başladı ve onlar muayene ettiler tekrardan muayenedece açılman 7.08 santim olduğunu söylediler açılman çok güzel ilerliyordu fakat Ebeler sürekli bebeğin başı çok yukarda aşağı inmiyor diye birbirlerine söylüyorlardı ama ben o sancıları hala çekmeye devam ediyorum Sony sancı da verilmiş zaten ama ben hala dayanıyorum ve hala ben normal doğum yapacağım diyorum daha sonra biraz zaman geçtikten sonra tekrar muayene ettiler ve açılmamın dokuz santim olduğunu söylediler ama ben artı dayım dayanamıyorum Avaza was bağırıyorum çığlıklar atıyorum o sancılar geldikçe kendimi yataktan atasım geliyor muayenemde dokuz santim olduğu için artık doktoru çağırdılar doktor geldi oda muayene etti oda bebeğin başının yukarda olduğunu söyledi ultrasondan bakalım dedi ultrasondan baktı daha sonra daha sonra bana sancın geldiğinde sıkılmanı söyledi ben o sancılarla yakındım birkaç kez sakındığım çabaladım doktorda çabaladı yalnız benim yalnız bebeğinin başının yukarda olduğunu söyledim biraz daha yakından ve biraz daha çabaladık daha sonra doktor acil sezeryana alacağız bebeğin nabzı düşüyor dedi öyle söyleyince başımdan aşağı kaynar sular döküldü çok üzüldüm ağladım nasıl olur dedim neden olmaz dedim ben bu kadar sancı ağrı çekiyorken neden olmuyor dedim ve çok korktum daha sonra beni acil sezeryana aldılar daha sonra gerisini hiç hatırlamıyorum sezeryandan sonra bebeğimin birkaç saat küvezde aldılar beni de odaya çıkarttılar çıkar çıkmaz bebegimi sordum bana iyi olduğunu birkaç saat sonra getireceklerini söylediler ama o zaman artık neden sezeryan oldum diye değilde ben & bebeğim sağlıklıyız yani sadece onu düşündüm gerisi zaten zamanla geldi ilk 3.04 gün sütüm gelmedi göğüs ucum hiç yoktu çok zorluklar çektik ama 3.04 günün sonunda bebeğim emmeye başladı ve çok rahatladık böyle bir doğum hikayem oldu keşke Keşke demiyorum çünkü ben de bebeğim sağlıklıyız ya ben sadece ona şükür ediyorum sizde ne olursa olsun sadece bebeğinizi ve kendinizi düşünün doğum şeklinizin hiçbir önemi yok