Sevgi_123 Ben 4 sene kaynanamla köyde yaşadım akrabalar komşular gelen giden çoktur burda ve çok kalabalık samimi çok eğlenceli bir ailesi var eşimin. Buna alışıp sonra kendi ayrı evimize çıkmak beni çok kötü etkiledi. Aynı senin gibiydim hergün ağlıyordum eşim akşam geliyordu işten ve iki saat sonra yatıyordu. Bi pazar tatilimiz vardı onda da bilgisayarla oynuyordu. Açıkcası mıç mıç bi evliliğimiz yok herkes kendi halinde ama bu durum beni üzüyor ilgi bekliyor insan. Ve hamileyken ayrı eve çıktım temizlik yemek tuvalet yıkamak falan çok ağır geliyor çok kilo aldığım için nefesim tıkanıyordu. Destekçim de yoktu şu an hala hamileyim. Dayanamayıp geri döndüm köye. :D Eşyaları geri getirmedik ev duruyo ama biz burdayız doğuma kadar kalalım en azından dedim. Sonrasında da eşim başka bir işe geçince kredi çekip ev yaptıracağız burda köyde. Gerçekten yalnızlık insanın psikolojisini bozuyor kalabalığa alışmışsan hele de. Çalışan biri olsam sıkılmam bende ama evde dura dura insan yüzüne hasret kalıyoruz bi de pandemi yasakları cart curt hamileyken zaten hareketlerimiz kısıtlı, kalkıp arkadaşlarımıza gidelim diyemiyoruz ben markete bile tek başıma gidemiyorum nefesim tıkanıyor. Hal böyle olunca insan bi şeyler yapmak bi sosyalleşmek istiyor en iyisi siz de akrabalarınızla vakit geçirin annenizin yanında falan kalın hiç olmadı hergün sabahtan başlayın birilerini görüntülü aramaya. Akşama dek sıra sıra herkesi arayın konuşun vakit geçsin. 🤷🏻♀️☹️