Merhabalar, sonunda ben de doğurdum da geldim 😃 doğum hikayemi sizlerle paylaşmak istedim. Dün 39+1de rutin kontrol için doktora geldim, normal doğum planladığımız için bekliyorduk, 41 haftayı doldurursak ve gelmezse suni sancı verilecekti. Benim de düne kadar hiç doğum belirtim yoktu, ama dün tam doktora giderken takside hafif belimden adet ağrısı gibi ağrılar girmeye başladım. Doktorum nstye bağladı, nstde sancım 60-80 çıktı, açıklık için baktığında 1-2 cm açıklık var dedi, biraz dolaş sonra tekrar gel bakalım, sancıların artarsa yatış vericez, tabi ben şok oldum çünki hiç doğuracak durumda değildim 😃 neyse bir saat gibi bahçede dolaşıp tekrar geldim, nstde sancım 100e çıkmıştı, benim de sancılarım hafif hafif artıyordu. Doktorum yatış verdi, muhtemelen bu gece doğurursun dedi. Bebeğin kilosu ultrasonda 3800 olduğu için ve benim de vajinal muayeneden aşırı korkum ve ağrım olduğu için doktor biraz zor olacağını söyledi. Daha önce bir postum varda bununla ilgili, çatı muayenesinde çok zorlanmıştım, vajinanin girişinde aşırı ağrı hissediyorum diye. Neyse öğlen saat 2 gibi hasteneye yatışım yapıldı. Doktorum sürekli nstye bağlıyor, sancıların artıp artmadığını soruyordu. Akşam saat 10a kadar bu şekilde devam ettik, bebek sürekli bi yere toplaniyor ve bu bana ağrı veriyordu, ama asla düzenli değildi, hatta bazen hiç hissetmiyordum. Sonra ebe ve doktor açıklık kontrolu için geldi iki farklı ebe ve doktor üç kere açıklık için baktılar, ama kendimi ne kadar kasdıysam asla açıklık ne kadar anlayamadılar. Aslında kendimi kasdığımı düşünmüyorum, canım gerçekten çok yanıyordu, kimseyi korkutmak istemiyorum, bu muayene çok kolay oluyor diyenler çok, durum tamamen benimle alakalı. Neyse mecbur geceyi sancılarla gecirmem gerektigi söylendi, sabah karar verilecekti nasil olacak diye. O anda çok kötü oldum, çünki kendimi normal doğuma hazırlamıştım yaparım dayanırım demiştim, ama olmadı. Gece boyu sancılar çok sıklaştı ve şiddeti de artıyordu, artık sezeryan olası bi ihtimal olduğu için sabah olsun da sezeryan olup kurtulayım diyordum. Bi şekilde uyumuşum, sabah uyanınca hiç ağrı sızım olmadığını farkettim, sanki doğuma gelmemisim gibi. Sabah 10 gibi doktorum geldi, sancım olmadığını söyledim, istersen 40 haftanın dolmasını bekleyip suni sancı vere biliriz, ama şimdi yapamam, ya kendi sancılarını beklemen gerek ( o da ne kadar sürecek emin değiliz, uzun süre bilir ve açıklık kontroluna da izin vermiyorsun dedi) ya da sezeryana ala biliriz dedi. Bebeğin büyük, kanala yerleşmemiş henüz ve düzenli sancıların da yok, sana zor doğum yasatmak istemiyorum dedi. Ben de hem yorulduğum hem de doktoruma güvendiğim için sezeryanı kabul ettim. Saat 11de ameliyatheneye alındım, spinal sezeryanla doğuma başladık. Anestezi iğnesi hissedilir bişey ama hiç acıtmadı. Ameliyatheneye girerken aşırı heyecanlıydım, bana neler olacak napıcaklar diye korkutuyordum kendimi, hatta ağladım da. Ama sağolsun hem doktorum hem de tüm ekip çok iyi moral verdiler ve işte başladık dediklerinden 3-5 dakika sonra kızımın sesini duydum 😭 işte o an ben de çok duygulandim, çok ağladım. Sonra temizleyip yanıma getirdiler fotoğraf çektiler. Ben hala daha şokta gibiydim bir an önce bitsin istiyordum. Sezeryanın en zor kısmı midemin bulanması oldu, hatta dayanamayıp istifra da ettim, bi an nefes alamıyorum gibi hissettim ama geçip gitti. Ameliyat 35 dakika sürdü sanırım, şimdi üzerinden 4 buçuk saat geçti hala anestezinin etkisi tam geçmedi, ama ağrılar geliyor artık, agrıkesici yapıldı tabi, şimdilik iyiyim, bi kaç saat sonra ayağa kaldırcaklar ondan çok korkuyorum ama umarım rahat atlatırım, çünki hemen kızımı kucağıma almak istiyorum. 🙂 Benim doğum hikayem bu şekilde yeteri kadar dayanamadığım için sezeryan oldum, ama önemli olan sağlıklı şekilde kızıma kavuşmuş olmak diyerek teselli ediyorum kendimi. Hepinize hayırlı, istediginiz gibi kolay doğumlar dilerim. 💜 Çok uzun olduğu için kusura bakmayın (