Burcu2012 38+2yim. ilk zamanlar deli oluyodum. hatta ölüceyimi düşünüyodum. sürekli ağladım bebeğim annesiz kalıcak falan diye. ona söylemek istediklerimi bile yazdım vasiyet gibi.düşünün o derece manyamıştım 🤦🏻♀️😆 ama vakit yaklaştıkça, içimdeki mucizem büyüdükçe, hareketlerini daha şiddetle hiss etmeye başladıkça içimdeki korkunun yerini kendime eminlik ve nasıl anlatsam cesaretmidir nedir bilemiyorum adını bir hiss kapladı. dedim ki bana bir şey olursa o hayatı boyu eksik kalır, boynu bükük kalır. annesizlik kimsesizliktir be kuzum, bana bi şey olursa yavrum kimsesiz kalır.... o yüzden dipçik gibiyim şu an. öyle bi eminim ki kendimden, gitcem paşa-paşa doğurcam da gelcem inşallah oğluşumu 😎😎😎