14 Haziran akşamı yoğun bir sancıyla acile gittim. Sancılarımın çok yüksek çıkması sebebiyle yatışım yapıldı. Açılmam 3 cmdi. Ama ben yoğun bir ağrı hissetmiyordum. Her şey güzel başladı. Doğumhaneye alındım ve açılmamın artma sürecini beklemeye başladım. Yavaş yavaş açılmam ilerliyordu. Açılma sürecini hızlandırmak için 15 Haziran sabah 10 çeyrek gibi suyum patlatıldı. Her şey güzeldi, açılmamın yavaş ilerlemesi dışında. 4 cm olduk derken 5 cm olduk. Saat 6 dan sonra çekilmez bir hal almaya başladı. Sancıları artık sakinlikle karşılayamıyordum. Anlamadığım bir şekilde titreme, üşüme, yüksek ateş ve mide bulantısı başladı. Üstüne birde dayanılmaz sancı eşlik ediyordu. Sabretmeye çalışıyordum, bebeğime kavuşmak için. Ama artık sancıların aralığı o kadar sıklaşmıştı ki, nefes almak için vakti zor buluyordum. Annemden Allah razı olsun sırtıma, belime masaj yapmaktan, her nazımı çekmekten mahvoldu kadıncağız 🙁 Tuşe muayenem yapıldı ve açılmanın bir anda yükseldiğini söylediler. Bebek kendini çok güzel itiyor doğumun aniden olacak denildi. Ama ben artık dayanamayacak seviyeye ulaşmıştım o ağrının, sancının tarifi yok. Üzerine birde garip şekilde ateşler içindeydim. Yarım saat sonra bir doktor tuşe muayenemi yaptı ve tedirgin şekilde diğer doktoru çağırdı. Ne olduğunu ağrı sancı arasında pek idrak edemesem de diğer doktor da gelip tuşe muayenesi yaptı. Sonrasında suyumun biraz daha boşaldığını hissettim ve doktor panikle oo çok fazla mekonyum var dedi. Maalesef durumu anladım, bebeğim strese girip kakasını yapmıştı. O an her şey durdu sanki. Panik korku acı ağrı bir anda ne tepki vereceğimi dahi bilemedim. Doktor panikle annem ve bana dönüp bebek ve anne hayatını riske atamam, daha fazla bekleyemeyiz acil sezaryene almamız lazım dedi. Tamam dedim ama duygularım karışmıştı resmen. Çektiğim eziyetlerin hepsini , boşuna çekmiş olduğum gerçeğiyle yüzleştim ve istem dışı ben bu sancıyı boşuna mı çektim falan demişim, annem anlatıyor sonrasında. Ortam da inanılmaz bir hareketlenme koşuşturma başladı. Hemşirelerin birisi damar yolu açıyor diğeri bilgiler imzalar alıyor diğeri önlük değiştiriyor biri varis çorabı giydiriyor sedye geldi neye uğradığımı şaşırdım ve başka sezaryen sırası bekleyenler olduğu halde oradan çıkıp doğumhaneye girmem 5 dakikayı bulmadı. Spinal anestezi ile başlangıç yaptık ve doğum başladı. O an sadece bebeğimin sesini duymaya ve en önemlisi sağlığına odaklanmıştım. Çok sürmedi ve ufak bi ağlama sesi duydum. Ama ne bir temas oldu ne doğru düzgün görebildim. 15 Haziran günü Akşam saat 10 buçuğa doğru doğum oldu. Riskli durum söz konusu olduğu için bebeği alıp götürdüler. Müthiş bir hayal kırıklığı yaşadım. Aylarca hayal ettiğim ten teması, kokusunu içime çekme, odamıza beraber çıkma heyecanını yaşayamadım. Çok zoruma gitti. Ama olan oldu ve iyi düşünmeye odaklanmıştım. Gelecek haberi beklemeye başladım. Dikişlerim atıldı ve odama çıkarıldım. Fakat bebeğim yoktu yanımda. Solunum sıkıntısı çekiyormuş yavrum. Oksijen cihazına bağlamışlar. Aklımdaki soru kakasını yeyip yemediğiydi. Çok şükür tahlillerimiz temiz geldi. Kanında enfeksiyon da çıkmadı 🙏🏼 Allah’ıma binlerce şükürler olsun ki 7-8 saatlik ayrılıktan sonra gece yarısı yanıma getirdiler. O an ki hissiyatımın tarifi yok bütün duyguları yaşadım. Şükür, sabır, mutluluk, özlem, kavuşma, duygusallık ☺️ Bu halimize bin şükür. Şuan yanımda ve muhtemelen yarın taburcu olacağız. Size en önemli tavsiyem şudur ki, Kendinizi asla bir şeylere şartlamayın. Normal veya sezaryen son dakika bile değişebilecek durumlarmış. Nasibimizde ne varsa onu yaşıyoruz. Mühim olan ne şekilde olduğundan da ziyade sağlıkla kavuşabilmek. Allah’ım herkese hayırlı ve güzel doğum nasip etsin 🙏🏼 Ben kavuştum güzel oğluma, darısı bekleyen ve isteyenlere ☺️♥️👋🏻